Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/3926 K.2022/14382

6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'un, anılan Kanunun 93/1, 93/2 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, dava konusu yerde bulunan dört katlı bina ve sekiz adet meyve ağacının müsaderesine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18/05/2021 tarihli ve 2021/133 Esas, 2021/454 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip,

sanık müdafii tarafından dört katlı bina ve sekiz adet meyve ağacının müsaderesi kararının infazının durdurulması talebinin reddine ilişkin Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24/09/2021 tarihli ve 2021/133 Esas, 2021/454 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ve müsadere kararının infazının durdurulmasına dair mercii BURSA 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 18/10/2021 tarihli ve 2021/719 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 15/03/2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.04.2022 tarihli ve KYB.

2022-43156 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içerisinde işgal ve faydalanma suçunu işlediğinden bahisle 6831 sayılı Kanunun 93/1-2. maddeleri uyarınca hapis cezasına mahkûm edildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, ayrıca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54. maddesi gereğince de işgal edilen alanda bulunan sabit tesis niteliğindeki dört katlı binanın ve sekiz adet meyve ağacının müsaderesine karar verildiği,

benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 18/03/2021 tarihli ve 2020/3173 Esas, 2021/3282 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hükmün askıda olmasının suça konu orman alanına inşa edilen sabit tesis niteliğindeki dört katlı binanın ve sekiz adet meyve ağacının müsadere kararının da askıda olacağı anlamına gelmeyeceği, zira orman alanının işgal edilerek inşa edilen dört katlı binanın ve sekiz adet meyve ağacının; taklit ürün, uyuşturucu ve ruhsatsız silahın müsaderesinde olduğu gibi üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması,

alım ve satımının başlı başına suç oluşturduğu nazara alındığında, bu tür müsadere kararlarının askıda olmayıp derhal infazının gerektiği, bu nedenle anılan eşyaların 5237 sayılı Kanunun 54/4. maddesi uyarınca müsadere edilmesi gerektiği, aksi takdirde somut olayda, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresinde kasıtlı bir suç işlenmediği takdirde müsadere kararının hükümle birlikte ortadan kalkacağı ve sanığın orman alanında işgal ile inşa ettiği dört katlı binanın ve sekiz adet meyve ağacının kendisine iadesi halinde eyleminin tekrar 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçuna vücut vereceği gözetildiğinde,

5237 sayılı Kanunun 54/4. maddesi uyarınca müsadere kararı verilmesi ve infazın durdurulması bakımından itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında, sabit görülen eylemi nedeniyle, 6831 sayılı Kanuna aykırılık suçundan Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 18.05.2021 tarihli ve 2021/133 E, 2021/454 K sayılı kararda, CMK'nun 232/6. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında uygulanan kanun maddelerinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği gözetilerek hüküm fıkrasında sonuçları bakımından farklılık arz eden TCK'nun 54. maddesinin birinci veya dördüncü fıkralarından birinin takdir edilerek müsadere hususunda bir karar verilmesi gerekirken,

Mahkemece suça konu yerde bulunan sabit tesis niteliğindeki taşınmaz ve ağaçların 6831 TCK'nun 54. maddesine göre müsaderesine karar verilmek suretiyle hüküm fıkrasında müsadereye esas yasal dayanak olarak sadece TCK'nun 54. maddesinin gösterildiği anlaşılmakla;