Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/4320 K.2023/560

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Katılanlar vekilinin, İstanbul 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.09.2014 tarihli ve 2014/1027 Değişik İş sayılı kararına rağmen, düzeltme ve cevap yazısının, sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olduğu gazetede, 5187 sayılı Basın Kanun'u (5187 sayılı Kanun) 14 ncü maddesine uygun olarak yayımlanmadığı yönündeki şikayeti üzerine yürütülen soruşturma neticesinde sanık hakkında 5187 sayılı Kanun'un 18 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2015/121 Esas, 2015/538 Karar sayılı kararı ile suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2015/121 Esas, 2015/538 Karar sayılı kararının katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 11.02.2021 tarihli ve 2019/32042 Esas, 2021/1490 Karar sayılı kararı ile suçun unsurlarının oluştuğu ve sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle kurulan hükme sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, 16.12.2021 tarihli ve 2021/538 Esas, 2021/1031 Karar sayılı kararı ile sanığın, 5187 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, aynı kanunun 18 nci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 41.666,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve masrafı yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere düzeltme ve cevap yazısının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede yayımlanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemleri; 1. Düzeltme ve cevap yazısının mevzuata uygun olarak yayımlandığı, dolayısıyla suçun unsurlarının oluşmadığı,

2.Mahkemece sanık hakkında neden hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmadığının tartışılmadığı, hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanlar vekilinin, sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olduğu ulusal çapta yayımlanan günlük gazetenin 05.07.2014 tarihli nüshasının beşinci sayfasında yayımlanan yazı ile ilgili olarak gönderdikleri düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması üzerine yaptığı başvuru neticesinde İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 04.09.2014 tarihli ve 2014/1027 Değişik İş sayılı kararı ile düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz reddedilmek suretiyle 17.09.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

2.Kesinleşen karar, sorumlu yazı işleri müdürü sanığa 30.09.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir.

3.Dosya arasında bulunan ilgili gazete nüshalarına göre, düzeltme ve cevap yazısı, 01.10.2014 tarihinde, 5187 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye aykırı şekilde yayımlanmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Her ne kadar sanık ve müdafii tarafından düzeltme ve cevap yazısının mevzuata uygun olarak yayımlandığı savunulmakta ise de 5187 sayılı Kanunun 14 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca düzeltme ve cevap yazısının, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlaması gerekmektedir. Ancak dosya arasındaki gazete nüshalarının tetkikinde düzeltme ve cevap yazısının aynı yerlerde ve aynı puntolarla yayımlanmadığı anlaşılmıştır.

2.Dosyanın tetkikinde sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel adli sicil kaydı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Sanık hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını kabul etmiş ve hatta Mahkemece basit yargılama usulü uygulanarak kurulan hükme de bu nedenle itiraz etmiştir. Hâl böyle iken, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışılıp olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Hüküm ile infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde doğrudan verilen adlî para cezasının ödenmemesi durumunda 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hapse çevrilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4.Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesinde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması sırasında fıkranın gösterilmemesi nedeniyle de hukuka aykırı olduğu belirtilmekte ise de 5237 sayılı Kanun'un iki fıkradan müteşekkil 62 nci maddesinin bir bütün olarak hakimin takdiri indirim nedenlerini düzenlemesi nedeniyle ayrıca fıkra gösterilmemesinin hukuka aykırılık teşkil etmeyeceği, cihetle tebliğnamede bu yönden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün 2 nci ve 3 üncü maddelerinde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2021 tarihli ve 2021/538 Esas, 2021/1031 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,