Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/14099 K.2025/3407

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Arama tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1.02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir

maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. ve 254. maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Suça konu taklit markalı ürünlerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54/4. maddesi gereği müsaderesi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

3.Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına karar verilirken "sanıklar" hakkında uygulama yapıldığının belirtilmesi,

4.Sanığa atılı suça ilişkin uygulama maddesinin, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A-1 maddesi yerine "556 sayılı yasanın 61/A-1c" maddesi olarak gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.