Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/14196 K.2023/10822

Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2023 tarihli ve 2020/150 Esas, 2022/357 Karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

Sanık müdafi tarafından karar tebligatının usulsüz yapıldığı, sanığın yargılama sürecinde yurt dışında bulunduğu belirtilmiş ise de, dosya kapsamında yapılan incelemede sanığın yargılama sürecinde yurt dışında olduğuna dair bir bilgi veya belgeye rastlanılmadığı, UYAP kontrolünde de yurt dışı adresinin bulunmadığı, mernis adresinin karar tebliğinin yapıldığı adres olduğu anlaşılmakla, kararın usulüne

uygun kesinleşmiş olması nedeni ile verilen temyiz isteğinin reddine dair ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

II.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2020/150 Esas, 2022/357 Karar sayılı ek kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,