Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/15473 K.2024/11203

Yerel mahkemece verilen 26.04.2022 tarihli asıl karar ve 19.10.2022 tarihli ek kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz istemi, nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek diğer sebeplerle kararın bozulması talebine ilişkindir.

2.Sanığın temyiz istemi, 19.10.2022 tarihli kararı tebliğ aldığına, kararın Yargıtay'a gönderilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

A. Sanığın 19.10.2022 Tarihli Ek Karara Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde; Sanığın yüzüne karşı usulüne uygun olarak 26.04.2022 tarihinde tefhim edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 17.05.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla temyiz isteminin reddine dair ek kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Bozma ilamı öncesi nakilde kullanılan aracın iadesine karar verildiği, bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 25.05.2021 tarih ve 2019/12656 Esas, 2021/5632 Karar sayılı ilamı ile nakil aracının iadesine ilişkin kararın onandığı anlaşılmakla; katılan vekilinin sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suç tarihinde Hacıpaşa-Antakya karayolu üzerine mobil yol kontrol unsuru kontrolleri sırasında durdurulan çekicinin deposunda 840 litre kaçak akaryakıt ele geçtiği anlaşılmıştır.

Sanık aşamalarda kaçak akaryakıtı kullanmak amacıyla aldığını beyan etmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 206/2-a, 271/2. ve 230/1. maddeleri, hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceği, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı şeklinde açık düzenlemeler içermektedir.

Adli aramaların nasıl yapılacağını düzenleyen 5271 sayılı Kanun'un 116. maddesi arama kararı verilebilmesi için makul şüphenin bulunması ve aynı Kanun'un 119. maddesi aramanın, hakim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısına ulaşılamadığı takdirde, kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlilerince yapılabileceği biçimindedir. Bu koşullara uyulmadan yapılan arama kanuna aykırıdır.

Dosya kapsamına göre; Sulh Ceza Mahkemesinden alınan arama kararı olmadığı gibi, Cumhuriyet Savcısı tarafından gecikmesinde sakınca bulunduğundan bahisle verilmiş yazılı bir arama izni bulunmadığı, usulüne uygun arama kararı alınmadan kolluk gücü tarafından yapılan aramanın usul ve kanuna aykırı olduğu, sanığın aşamalardaki savunmalarında suçlamaları kabul etmediği, usulsüz arama sonucu kanuna aykırı olarak elde edilen delil (eşya) dışında sanığın mahkûmiyetini gerektirecek başka bir delil de elde edilemediği gözetilerek sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR