Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/17274 K.2025/6981

Bölge Adliye Mahkemesinin 30.11.2022 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 01.11.2022 tarihli düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyizi kabil olduğu gerekçesiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın usul ile yasaya aykırı olduğundan bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2. fıkrasının (a) bendinde yer verilen; "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa

olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları" nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; ".. temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesinin 30.11.2022 tarihli ve 2022/496 Esas, 2022/5722 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,