Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/2205 K.2025/11115

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ile sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Her ne kadar Tebliğname'de, sanığa 7242 sayılı Kanunun 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, sanığa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmadığı, bu cihetle kovuşturma aşamasında sanığa yapılan etkin pişmanlık ihtaratında indirim oranı bildirilmeyerek sanığın etkin pişmanlık hükümleri kapsamında yeterli ölçüde aydınlatılmaması suretiyle eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğu belirtilerek hükmün bozulması talep edilmiş ise de.

5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi kapsamında, sanığa kovuşturma aşamasında ihtarat yapıldığı ve sanığa mahkeme huzurunda kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katındaki tutarını ya da kamu zararını ödemesi için süre verildiği, ancak daha az tutarda olan ve kamu zararı olarak kabul edilen gümrük vergi miktarını dahi ödemeyen eden sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmemiş, bu nedenle Tebliğname'deki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

Ancak; 1.28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 106/3. maddesi uyarınca adli para cezasının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verileceği de gözetilerek, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

2.Dava konusu kaçak eşyanın müsaderesine karar verildikten sonra, tasfiye ile ilgili karar verilmiş olduğundan bahisle bu hususta karar verilmesine yer olmadığına hükmedilerek hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.