Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/4867 K.2023/4715

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.06.2014 tarihli ve 2012/362 Esas, 2014/257 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun (5015 sayılı Kanun) Ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 51 inci ve 52 nci maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 11 ... 10 gün hapis ve 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, kaçak akaryakıtın müsaderesine karar verilmiştir.

2.Anılan kararının Gümrük İdaresi vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22.02.2021 tarihli ve 2018/10634 Esas, 2021/2395 Karar sayılı ilâmıyla;

"I- Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteminin reddine,

II-Sanık ... müdafiinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihinde yürürlükte olan 5015 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/11. maddesinin yollamasıyla aynı Yasanın 3/5, 3/10, 3/22 ve 5/2. maddeleri somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Kabule göre ise;

Sanığın eyleminin, suç tarihi ve ele geçirilen eşyanın niteliği itibarıyla suç tarihinde yürürlükte olan 5015 sayılı Petrol Piyasası Yasasının ek 5/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, TCK’nun "zaman bakımından uygulama" başlıklı 7. maddesi nazara alınarak, 11.04.2013 tarihinde yürürlüğe giren ve lehe hüküm içermeyen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Yasasının 6455 sayılı Kanun ile değişik 3/11. maddesi uyarınca hüküm kurulması,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2021/648 Esas, 2022/648 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği dava zamanaşımı süresi dolduğundan düşmesine, kaçak akaryakıtın müsaderesine, teminatın karar kesinleşince sanığa ve bozma öncesi sanığa iadesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; zamanaşımı süresinin dolmadığına ve resen tespit edilecek nedenlerle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın sürücülüğünü yaptığı aracın, temyiz dışı sanık İbrahim Halil Gözcü'nün sevk ve idaresindeki aracın öncülüğünü yaptığı ve yapılan kontrolde 2000 litre kaçak akaryakıt ele geçirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5015 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 05.06.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten karar tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiş olmakla, davanın düşmesine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.5271 sayılı Kanun'un 325 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Cezaya veya güvenlik tedbirine mahkûm edilmesi hâlinde, bütün yargılama giderleri sanığa yüklenir.

" şeklindeki hüküm karşısında, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilen hâllerde,

sanığın yargılama giderinden sorumlu tutulamayacağının gözetilmemesi ve sanıktan tahsil edilen 1.500,00 TL teminat bedelinin sanığa iadesi yerine yargılama gideri ve adlî para cezaları düşüldükten sonra iadesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2021/648 Esas, 2022/648 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA,

bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün yargılama giderlerine ilişkin paragrafında yer alan "sanıktan Hazine lehine tahsiline" ibaresinin çıkartılarak yerine "Hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi ve hükmün teminat bedelinin iadesine ilişkin (4) numaralı paragrafının hükümden çıkartılarak yerine "Sanığın 17.04.2012 tarihli makbuzla Siverek Mal Müdürlüğüne yatırdığı 1.500,00 TL teminat bedelinin sanığa iadesine" paragrafının eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,