Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/5822 K.2024/11743

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

(Kapatılan) Askerî Yargıtay Daireler Kurulunun 07.03.2013 tarihli ve 2013/20 Esas, 2013/18 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere; 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) "66/1-b" maddesinde, izin alarak Birliğinden ayrılanların, dönmeye mecbur bulundukları günden itibaren 6 gün içerisinde özürsüz olarak dönmemeleri hâlinde cezalandırılacakları öngörülmüştür. İzin aşımı suçu, öngörülen şekliyle temadi eden suçlardan olup, genel kasıtla işlenebilmektedir.

Dosyanın tetkik edilmesi neticesinde;

Her ne kadar sanık hakkında izin tecavüzü suçunu işlediğinden bahisle mahkûmiyet hükmü tesis edilmiş ise de; sanığın 22.05.2015 tarihinde, saat 17.00'da 7+2 gün süre ile izne gönderildiği, 29.05.2015 tarihinde suç tarihlerini kısmen kapsayacak şekilde (29.05.2015-08.06.2015) Özel Pendik Şifa Tıp Merkezinden 10 gün süreyle istirahat aldığı, istirahat raporunun resmi sağlık kuruluşunun mührünü ve

muayeneyi yapan hekimin imzasını taşımasının yanında usulüne uygun biçimde hasta protokol defterine kaydedildiği ve raporda yer alan tarih ve numaraların hasta protokol defterleriyle de uyum arzettiği göz önüne alındığında; 14.06.2015 tarihinde kendiliğinden Birliğine dönen sanığın atılı suça konu eylemi bakımından Kanun'un aradığı 6 tam gün unsurunun gerçekleşmediği anlaşılmakla, maddi unsuru oluşmayan atılı suç yönünden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.