Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/7073 K.2025/15750

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dairemizin 19.01.2021 tarihli ve 2018/1872 Esas, 2021/195 Karar sayılı kararı ile Hatay 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/2327 Esas, 2015/897 Karar sayılı kararıyla verilen nakil aracının iadesine ilişkin kararın onanarak kesinleştiği ve mahkemece bu hususta yeniden bir karar verilmediği gözetilerek nakil aracı ile ilgili katılan kurum vekilinin temyiz istemi inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas olan Yayladağı Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/334 Esas, 2011/24 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılarak mahkemece 22.09.2021 tarihli ve 2021/151 Esas, 2021/569 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve temyize konu hükmün kurulduğu tarihte kesinleşmediği anlaşılmış ise de; UYAP kayıtlarının yapılan incelemesinde söz konusu kararın 30.01.2024 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla; Tebliğname'de belirtilen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.01.2024 tarihli ve 2023/7-302 Esas, 2024/7 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; 08.06.2021 tarihinde etkin pişmanlık ihtarı yapılan sanığın ödeme gücünün bulunmadığını beyan etmesi ve ödeme iradesinde bulunmaması karşısında, yanıltılmış sayılamayacağı cihetle, Tebliğname'de belirtilen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan ... İdaresi vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adlî para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken ödenmeyen adlî para cezasının hapis cezasına çevrileceğine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.