Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/232 K.2024/894

Kanunu'nun 11 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık ...'ın müdafiine tebliği gerekirken, sanığın kendisine ve 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince 16.07.2021 tarihinde talimat mahkemesindeki savunmasında bildirdiği bilinen son adresine tebligat gönderilmeden, usulsüz olarak, doğrudan MERNİS sisteminde kayıtlı adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edildiği anlaşıldığından, sanık ... müdafiin eski hale getirme istemi yerinde görülerek, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiin temyiz istemi, bilirkişi raporlarının yetersiz ve eksik olduğuna, sanığın şirket ortağı olmasına rağmen işlerle ilgisi olmadığına, sanık ...'nın alım-satım yaptığına ve ürünlerin taklit olduklarını bilmediğine, sanık ...'ın temyiz istemi ise aramaların hukuka aykırı olduğuna, iki kez ceza verilip 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesinin uygulanması ve 1/2 oranında artırım yapılmasının hatalı olduğuna, uzlaşmak istemelerine rağmen usulüne uygun uzlaştırma yapılmadığına, bilirkişi raporlarının hükme esas alınamayacağına ve sair sebeplere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Bir kısım katılanların şikâyetleri üzerine başlatılan ve birleştirilerek yürütülen soruşturma kapsamında, arama-el koyma kararına istinaden 10.03.2012 tarihinde 4 katlı tekstil ürünleri deposunda yapılan aramada, mankenler üzerinde ve kolilerde 168 parça katılanların markaların tescilli marklarını taşıyan mont, tişört ve eşofman ele geçirildiği, bu olayla ilgili soruşturmanın tamamlanıp sanıklar ile inceleme dışı Rüştü Besim Sırt hakkında 19.03.2012 tarihinde 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (556 sayılı KHK) muhalefet suçundan kamu davası açılmasından sonra,

yine katılanların şikâyetleri üzerine arama-el koyma kararına istinaden 29.03.2012 tarihinde sanıklara ait olan başka bir adresteki depoda yapılan aramada, toplam 55.166 adet katılanların markalarını taşıyan, mont, tişört, kaban, eşofman gibi çeşitli tekstil ürünleri ile ürünlerin satışının yapıldığını gösteren çok sayıda sipariş fişleri,

faturalar ve satış raporlarının ele geçirildiği ve bu olayla ilgili olarak da yürütülen iki ayrı soruşturma neticesinde sanıklar ile yine inceleme dışı Önder Gündüz hakkında iki ayrı kamu davası açıldığı ve bilahare bu davaların ve 10.03.2012 tarihli olayla ilgili olarak açılan davanın birleştirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında; arama yapılan depo ve ele geçirilen ürünlerin kendisine ait olduğunu, bu ürünlerin taklit olduğunu bilmediğini, oğlu ...'ın şirketin %20 ortağı olduğunu ancak bütün alım satım işlerini kendisinin yaptığını, sanık ... ise aşamalarda, şirketin %20 ortağı olduğunu, işlerinde babasına yardım ettiğini, ancak alım satım işleriyle babasının ilgilendiğini ileri sürmüşlerdir.

Ele geçen ürünler üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemeleri neticesinde düzenlenen raporlarda özetle, ürünlerin orjinal olmadıkları, malzeme ve işçilik olarak düşük kaliteli taklit ürünler oldukları, katılanlar adına tescilli markaların aynen taklit edilmek suretiyle kullanıldıkları ve ortalama tüketici tarafından orjinali ile karıştırılabilecekleri yönünde görüş bildirildiği görülmüştür.

Mahkemece tüm olaylar tek bir zincirleme suç olarak kabul edilerek kurulan mahkûmiyet hükmünün Yargıtay (Kapatılan)

19. Ceza Dairesi tarafından, 10.03.2012 ve 29.03.2012 tarihli olayların arada hukukî kesinti olması nedeniyle ayrı suçlar olması, 556 sayılı KHK'ya muhalefet suçunda uzlaştırma kurumunun uygulanmasının mümkün hale gelmesi ve sair nedenlerle bozulması üzerine Mahkemece uzlaştırma yoluna gidildiği ancak uzlaştırmanın sağlanamaması nedeniyle, sanıkların, bozma kararı doğrultusunda, her iki olay ile ilgili olarak ayrı ayrı ve zincirleme suç hükümleri de uygulanmak suretiyle cezalandırılmasına ve kazanılmış haklarının korunmasına karar verildiği belirlenmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanıklar hakkında 556 sayılı KHK uyarınca ceza belirlendikten sonra, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi gereği kazanılmış hakları gözetilerek, cezalarının 2 yıl 6 ay hapis ve 740,00 TL adlî para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken sonuç ceza olarak 2 yıl 6 ay hapis ve 740,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR