Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/43 K.2024/2771

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

Kısmî ret, kısmî bozma

Sanık ...'in temyiz isteğine ilişkin olarak; sirayet nedeniyle lehe bozmadan yararlanan sanığın bozma sonrası yeniden kurulan hükme karşı temyiz kanun yoluna başvurma yetkisi bulunmadığı anlaşılmıştır. Katılan ... vekilinin temyiz sebebinin münhasıran vekâlet ücretine yönelik olduğu anlaşılmışıtr. Sanık ... hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

A.Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.10.2012 tarih, 2011/777 Esas ve 2012/1819 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere; bozmanın sirayetinin, hükmü temyiz etmeyenlerin veya temyiz isteği reddedilenlerin, temyiz edenlerden daha ağır bir ceza ile cezalandırılmaları adaletsizliğini gidermek amacıyla 5320 sayılı

Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 325 inci ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 306 ıncı maddelerinde düzenlendiği, bu suretle hükmü temyiz edenler lehine oluşacak durumdan temyiz etmeyenlerin de yararlandırıldığı, ancak bozmanın sirayetinde yerel mahkeme hükmünün, temyize gelmeyen sanık ... yönünden bozulmadığı, anılan maddeler uyarınca sanığın bozma kararının sonucundan yararlandırıldığı ve lehe bozmadan yararlanan sanığın, bozmadan sonra yeniden kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gözetilerek.

Diyarbakır 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/389 Esas ve 2015/474 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin kararı temyiz etmeyen ancak Yargıtay 19. (Kapatılan) Ceza Dairesinin 01.06.2020 tarihli, 2019/31027 Esas ve 2015/474 Karar sayılı ilamı ile diğer sanık hakkındaki bozma ilamından 1412 sayılı Kanun’un 325 inci maddesi uyarınca yararlandırılan sanığın, Mahkemenin Yargıtayın bozma kararına uyarak verdiği 10.11.2022 tarihli hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, 1412 sayılı Kanun'un 317 inci maddesi gereği temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B.Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde Sanığın yargılama konusu eylemine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, anılan Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği suçun işlendiği 28.02.2012 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

III.KARAR

A.Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2024 tarihinde karar verildi.