Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/5034 K.2025/2348

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/8. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.12.2009 tarihi ile denetim süresi içinde kasıtlı suçun işlendiği 01.11.2010 tarihi arasında zamanaşımının durduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinin 22.09.2003 olduğu, sanığın eyleminin 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (4926 sayılı Kanun) 3/a-4. maddesi kapsamında kaldığı, anılan eylemin 4926 sayılı Kanun'un 4/a-2. maddesindeki cezasının türü ve üst sınırına göre, lehe olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 102/4 ve 104/2. maddelerine göre aslî zamanaşımının 5 yıl, olağanüstü zamanaşımının ise 7 yıl 6 ay olduğu,

5271 sayılı Kanun'un 231/8-c maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.12.2009 tarihinden, denetim süresi içinde kasıtlı suçun işlendiği 01.11.2010 tarihine kadar zamanaşımı süresinin durduğu da gözetilerek suç tarihi itibarı ile hüküm tarihinde 765 sayılı Kanun'un 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık uzatılmış zamanaşımı süresinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı nedeniyle duran süre de eklenmek suretiyle hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu dikkate alınarak davanın düşmesine karar verilmesi gerekirken,

zamanaşımını kesen son işlem olan sanığın savunmasının alındığı tarih itibarıyla celse tarihine kadar hükmün açıklanmasının geri bırakılması sebebiyle duran sürelerde nazara alındığında lehe olan hükümlerde içermediği halde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66. ve 67. maddeleri gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin sona erdiği gerekçesiyle düşme kararı verilmiş ise de, kamu davasının düşmesine dair kararın sonucu itibarıyla doğru olduğu anlaşıldığından verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamıştır.