Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/5513 K.2025/16245

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanıkların aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Sanıklar hakkında temel ceza belirlendikten sonra 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1. maddesi uyarınca belirlenen "gün adli para cezası" belirlendikten sonra aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca paraya çevirmeden, sanıkların kazanılmış hakkı gözetilerek sonuç cezaya hükmedilmesi,

2.İddianamede müsadere talebi bulunmayan nakil aracı hakkında müsadere kararı verilmesi ile nakil aracı hakkında müsadere kararı verilirken hükmün III. ve IV. bentlerinde uygulama maddelerinin 5237 sayılı Kanun'un 54/1 ve 54/4. maddelerinin gösterilmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

3.Kaçak sigaralar hakkında müsadere kararı verildikten sonra numune ve adlî emanette bulunan sigaralar hakkında da ayrıca müsadere kararı verilmesi,

4.Vekâlet ücretine hükmedilirken sanıkların payları oranında sorumlu olduğunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin tek sanıktan tahsiline karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.