Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/7501 K.2025/2861

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1. Mahkemenin, sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan mahkumiyetine dair 16.11.2023 tarihli kararının Dairemizin 20.05.2024 tarihli ilamı ile suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun ile 6545 ve 7242 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun hükümleri ayrı ayrı olaya uygulanarak lehe Kanun'un belirlenmesi gerektiğine işaret edilerek bozulmasına ve gerekçede lehe Kanun değerlendirmesi yapılmasına rağmen, lehe olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesine göre hüküm kurulması yerine,

neticede adli para cezasının miktarına göre sanığın aleyhine olan 6545 ve 7242 sayılı Kanunlar ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi delaletiyle 3/5 ve 3/10. maddeleri uyarınca hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.