Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/4169 K.2025/13616

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 20.01.2025 tarihli ve 2024/1740 Esas, 2024/2924 Karar sayılı ek kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2.(a) maddesinde.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığının belirtildiği, atılı suçun 24.10.2019 tarihli ve 30928 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesine eklenen 3. fıkrada düzenlenen suçlar arasında da yer almadığı cihetle; aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan;

“... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki

hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 20.01.2025 tarihli ve 2024/1740 Esas, 2024/2924 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ESASTAN REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,