Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/4876 K.2025/13094

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Tebliğnamede belirtilen görüş yönünden; sanığa tebliğ edilen tensip zaptında gümrüklenmiş değerin iki katı tutarını ödemesi halinde 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca indirim uygulanacağının ihtar edildiği, ilgili kanun maddesi gösterilerek ödenmesi gereken miktarın bildirildiği ve indirim oranı belirtilmediğinden de sanığın yanıltılmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki (2) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan ... İdaresi vekili ile sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. 1. Suç tarihi "15.09.2014" olduğu halde, gerekçeli karar başlığında "16.09.2014" olarak gösterilmesi,

2. Sanık hakkında belirlenen temel ceza üzerinden 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/10. maddesi uyarınca, ele geçen eşyanın akaryakıt olması nedeniyle yarı oranda artırım yapıldığında "1 yıl 6 ay hapis cezası" yerine, hesap hatası sonucunda "2 yıl hapis cezası" olarak belirlenmesi,

3. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan zarar gören ve kendisini vekil ile temsil ettiren Gümrük İdaresi lehine karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4. Suça konu eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine aykırı davranılması,

5. Suçta kullanılan nakil aracının hak sahibine 30.000,00 TL teminat karşılığında yediemin olarak teslim edildiği anlaşılmakla, suçta kullanılan nakil aracının müsaderesine yer olmadığı kararı verilirken teminatın iadesine de karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından düzeltilerek giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, katılan ... İdaresi vekili ile sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği; 1. Gerekçeli karar başlığında yer alan "16.09.2014" olan suç tarihinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "15.09.2014" ibaresinin eklenmesi,

2. Hükmün 2. paragrafında yer alan "2 yıl hapis" ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "1 yıl 6 ay hapis" ibaresinin eklenmesi,

3. Hüküm fıkrasına "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 4.080,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan ... İdaresine verilmesine," ifadesinin eklenmesi,

4. Hükmün eşya müsaderesine ilişkin paragrafında yer alan "5237 sayılı Kanun'un 54. maddesi" ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi" ibaresinin eklenmesi,