Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/5478 K.2025/13941

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Şile Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2022/855 Esas, 2023/701 Karar sayılı kararı ile sanığın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 93/1, 93/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Anılan karara yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin 24.10.2023 tarihli bozma kararı sonrası Şile

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2024 tarihli ve 2023/1317 Esas, 2024/868 Karar sayılı kararı ile sanığın 6831 sayılı Kanun'un 93/1-2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B. İstinaf İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin, 25.03.2025 tarihli ve 2025/596 Esas, 2025/1595 Karar sayılı kararı ile Şile

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2024 tarihli ve 2023/1317 Esas, 2024/868 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmek suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Katılan vekilinin temyiz sebepleri. İlk Derece Mahkemesi tarafından söz konusu sahada keşif yapılıp tüm hususlar birlikte değerlendirilerek bir sonuca varıldığına, istinaf mahkemesi tarafından verilen beraat kararını kabul etmelerinin mümkün olmadığına, sanığın cezalandırılmasını talep ettiklerine, yüksek mahkemenin kamu düzenine ilişkin değerlendirmesi sonucunda hükmün bozulması talebine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı ilâmında da açıkça belirtildiği üzere. "Bölge adliye mahkemelerinin hükmün bozulmasına karar verebileceği hâller, 5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde tahdidi olarak sayılmıştır.

Bu düzenlemelere göre istinaf mahkemelerince hükmün bozulmasına karar verilen hâllerde bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin, dosyanın yeniden incelenmek ve hükmolunmak üzere hükmü bozulan ilk derece mahkemesine veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği diğer bir ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermesi gerekmekte olup, görüldüğü üzere bölge adliye mahkemesinin bozma kararı verebileceği hâller, kati surette davanın esasına ilişkin değil ve fakat yargılamaya dair usul kurallarının ağır ve açık ihlalleri ile hükme müteessir usul kurumlarının ihmali suretiyle hüküm kurulması durumlarına münhasırdır.

5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan kararları temyiz edilebileceğinden, bölge adliye mahkemesinin Kanun'un açık hükmüne aykırı şekilde verdiği bozma kararının temyiz edilebilmesinin de mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

Bu sebeple ilk derece mahkemesi hükmünün hukuka aykırılık taşıdığının tespit edilmesi durumunda bölge adliye mahkemesi ceza dairesince ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırarak yeniden hüküm kurulması gerektiği hâlde bozma kararı verilmesi nedeniyle sanığın temyiz hakkının kısıtlanması söz konusu olacaktır." Bu nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin, kanuni dayanağı bulunmayan 24.10.2023 tarihli bozma kararı ile anılan bozma kararına istinaden İlk Derece Mahkemesince tesis edilen 26.11.2024 tarihli kararın hukukî değerden yoksun olduğu ve görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olması da gözetilerek İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

32. Ceza Dairesinin 25.03.2025 tarihli ve 2025/596 Esas, 2025/1595 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı, Şile Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.07.2023 tarihli ve 2022/855 Esas, 2023/701 Karar sayılı hüküm ile ilgili olarak, gerekiyorsa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi de gözetilmek suretiyle istinaf incelemesi yapılıp hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin 25.03.2025 tarihli ve 2025/596 Esas, 2025/1595 Karar sayılı kararının gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi