Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/6117 K.2026/7442

Mahkemece verilen kararın, sanık müdafî tarafından eski hale getirme talepli temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde.

Sanık ... ve müdafiinin gıyabında verilen kararın sanık müdafiine E tebliğ ile 16.03.2022 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin ve katılan kurum vekilinin kararı temyiz etmemesi üzerine, 16.09.2022 tarihi itibarıyla kesinleştirme işlemi yapıldığı, sanık müdafii olarak Av. ...'ın 08.08.2025 tarihli dilekçesi ile gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmemesi ve dolayısıyla sanığın hakkındaki karardan haberdar olmaması nedeniyle infazın durdurulması, eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu,

Mahkemece 03.09.2025 tarihli ve 2020/224 Esas, 2022/50 Karar sayılı ek kararı ile infazın durdurulması talebinin reddine ve eski hale getirme talebi yönünden inceleme yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede.

Sanık ... ve müdafiinin, yokluğunda verilip sanık müdafiine 16.03.2022 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 08.08.2025 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin eski hale getirme isteğinin reddinin karar verilerek , sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.