Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2011/952 K.2011/3102

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün ONANMASINA ilişkin olarak daireden verilen 14.6.2010 gün ve 2010/3753-2010/3740 E.K. sayılı ilamın tashihi karar yoluyla incelenmesi davalı ..., ... ... ve ... tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine, usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle, davalı ...'nın yerinde olmayan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesi hükmüne uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 185,00 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunan davalı ...’dan alınmasına, peşin alınan red harcının mahsubu ile fazla alınan 14,45 TL harcın istek halinde davalı ... 'ya iadesine,

2-Davalı ... ... ve ...’ın karar düzeltme isteklerine gelince; Dairemizin 14.6.2010 gün ve 2010/3753-2010/3740 E-K sayılı ilamında adı geçen davalıların temyiz talebi incelenmemiştir. Davalı ... ... ve ...’ın karar düzeltme istekleri bu nedenle yerinde görülmekle adı geçenler yönünden temyiz incelemesine geçildi;

TMK.nun 1023. maddesinde öngörülen "Tapu kütüğündeki tescile iyi niyete dayanarak mülkiyet veya bir başka ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur." Aynı Kanunun 1024.maddesi hükmüne göre de "Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz. Bağlayıcı olmayan bir hukuki işleme dayanan ve hukuki sebepten yoksun bulunan tescil yolsuzdur.

Böyle bir tescil yüzünden ... zedelenen kimse tescilin yolsuz olduğunu, iyi niyetli olmayan üçüncü kişilere karşı doğrudan doğruya ileri sürülebilir." Bu hükümler ışığında somut olaya bakıldığında; dava, uyuşmazlık konusu taşınmazı, dava tarihinden sonra tapuda yapılan pay satışları ile paylı olarak mülkiyeti devralan malikler davalı ... ... ve ...’a yöneltilmiştir.

8.11.1991 tarih 4/3 sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararına göre, davanın yeni kayıt maliklerine yöneltilmesi kötü niyetin ileri sürüldüğü iddiasını da kapsar. Davalıların kazanımında kötü niyetli olduğu hususunda yerel bilirkişi ve tanıkların bilgisine başvurulmamış ise de, davalıların taşınmazın bulunduğu yerde oturan kişiler olduğu anlaşılmaktadır. Aynı yerde oturmak, akrabalık ve benzeri durumlarda davalının durumu bildiği kabul edilir.

Bu tür durumlarda ayrıca kötü niyetin davacı tarafça kanıtlanmasına gerek yoktur. Başka bir deyişle halin icabından davalının kötü niyetli olduğu anlaşılıyor ise 3.2.1950 gün 2/17 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre artık kötü niyetin kanıtlanmasına gerek kalmaz.