Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/10631 K.2013/18170

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 2002-30.05.2009 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmesinin haksız şekilde feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve izin alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının ilk dönem çalışmasında tüm yasal haklarını alarak ayrıldığını, davacının mağdur olması nedeniyle 03.01.2009 tarihinde tekrar işe alındığını, saygı sınırlarını aşan tavır sergileyerek ve muhasebe kayıtlarını silerek işyerini terk ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun çeşitli hükümlerinde faiz konusunda düzenlemelere yer verilmiştir. Anılan Yasanın 34 üncü maddesinde, gününde ödemeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faizin uygulanacağı hükmü bulunmaktadır. Maddede sözü edilen ücret geniş anlamda ücret olup, çalışma karşılığı ücretler, ikramiye, pirim, jestiyon ve benzeri ödemelerin yanı sıra, çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretleri de bu kapsama dahildir. İşe iade davası ile tespit edilen en çok dört aya kadar boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklar için de aynı faiz oranı uygulanmalıdır.

Mahkemece davacının açık talebine rağmen fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarına yasal faiz yürütülmüş olması bozmayı gerektirmiştir.