Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/11064 K.2013/22314

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 30.12.2008 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, son aylık ücretinin net 1.050,00 TL olduğunu, ayrıca 250,00 TL'lik yemek fişi verildiğini, çalışma saatlerinin ilk yıl 08:00-21:00 ve Cumartesi günleri 11:00-20:00, ikinci yıl 09:00-20:00, üçüncü sene 11:00-19:00 ve dördüncü sene 12:00-20:00 olarak belirtilmesine rağmen 8 ay boyunca 09.00-18.00 saatleri arasında ve hafta da 2, ayda 8 kere gerçekleşen toplantılar nedeniyle 08:00-20:00 arasında olmak üzere ayda 8 gün boyunca 08:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını, davalı işveren tarafından 30.06.2011 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, ancak işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 30.12.2008 - 21.08.2010 tarihleri arasında belirli süreli hizmet akdi ile başka işveren nezdinde çalışırken, işin devri ve imzalı muvafakatname ile aynı süre için 06.04.2009 - 21.08.2010 ve 07.01.2011 - 30.06.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığını ve belirli süreli iş sözleşmesinin sona ermesi nedeniyle iş akdinin feshedildiğini, aylık en son ücretinin 1.000,00 TL olduğunu ve 59,74 TL AGİ ödemesi yapıldığını, davacının kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretlerinin ödendiğini, davacının fazla mesai ve bayram çalışmalarının olmadığını ve çalışılan genel tatil günlerinde ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma alacağına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı 8 ay boyunca 09:00-18:00 ve hafta da 2, ayda 8 kere gerçekleşen toplantılar nedeniyle de ayda 8 gün boyunca 08:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş, davalı ise davacının fazla çalışmasının bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı davacının haftanın 5 günü 08:00-20:00, Cumartesi günleri 08:00-18:00 saatleri arasında, ayda 3 gün de 05:00-20:00 saatleri arasında, davalı tanıkları ise haftanın 6 günü 10:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı yönünde beyanda bulunmuşlardır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının yaptığı görev, tarafların iddiaları ve tanık anlatımlarına göre haftanın 6 günü 10 saat 1 saat ara dinlenme süresinin düşümüyle günde 9 saat çalıştığı esas alınmak suretiyle davacının tüm çalışma süresine ilişkin fazla çalışma alacağı hesaplanmış ve mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

Ancak davacı dava dilekçesinde 8 ay boyunca 09:00-18:00 ve hafta da 2, ayda 8 kere gerçekleşen toplantılar nedeniyle ayda 8 gün boyunca da 08:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmesine rağmen HUMK'nun 74. (6100 Sayılı HMK’nun 26.) maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak talep aşılmak suretiyle haftanın 6 günü 10 saat üzerinden tüm çalışma süresine ilişkin hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınmak suretiyle fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.