Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/11514 K.2013/19897

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Şubat 2000 tarihinde davalıya ait 34 TBJ 27 plakalı ticari takside şoför olarak çalışmaya başladığını ve 1.5 yıl sonra söz konusu taksinin satılarak yeni satın alınan ... plakalı Florya – Topkapı hattında çalışan minibüste çalışmaya devam ettiğini, ancak iş sözleşmesinin davalı tarafından Kasım 2004 tarihinde hiçbir haklı neden olmaksızın sona erdirildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının Şubat 2000-Kasım 2004 arasında çalışma iddiasının gerçek dışı olduğunu, davacının davalı yanında devamlı çalışmayıp başka işyerlerinde de çalıştığını, davacı ile davalı arasında İş Kanunu anlamında bir iş akdi mevcut olmayıp küçük esnaf niteliğinde olup İstanbul Minibüsçüler Esnaf Odasına kayıtlı bulunan, kendi minibüsünde sermayesini de katarak çalışan, çalışan sayısı 3 kişi geçmeyen ve hiçbir zaman tacir niteliğini kazanacak düzeyde gelir elde etmemiş, sadece geçimini sağlayabilmiş 507 sayılı Kanuna tabi olan müvekkili hakkındaki davanın görev yönünden reddi gerektiğini, davacının çalıştığı sürelerde günde 8 saatten fazla çalışması olmadığı gibi hatta araçların haftanın 2 günü çalışmamasının söz konusu olduğunu Ve araç üzerinde davalı da dahil 3 kişiden fazla kişinin

çalışmadığını, davacının kendisinin çalışmayacağını beyan ederek bir daha işe gelmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dava İş Mahkemesine açılmış iş mahkemesince görevsizlik kararı verilmesi ve kesinleşmesi üzerine davaya Asliye Hukuk Mahkemesince bakılmıştır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının davacının iş sözleşmesini haksız feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü karar verilmiştir.

Davacının davalıya ait işyerinde 1475 ve 4857 sayılı İş Kanunu kapsamı dışında çalıştığı açıktır. Borçlar Kanunu hükümleri uygulanacağına göre Borçlar Kanununda kıdem tazminatı düzenlemesi yoktur. Kıdem tazminatı isteğinin reddine karar vermek gerekirken kabulü hatalıdır.

Ayrıca Borçlar Kanununda ihbar süresi 2 hafta olarak düzenlenmiştir. İş Kanununun kıyasen uygulanmak suretiyle 8 haftalık ihbar tazminatı verilmesi de ayrı bir bozma nedenidir.