Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/13310 K.2013/20493

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı İSKİ vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

İşçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle ve fazla çalışma genel tatil, hafta tatili alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; ücret alacağından reddedilen miktar 1.956,00 TL dir. Fazla mesai alacağında ise sadece hakkaniyet indirimi nedeniyle 5.538,00 TL red edilmiş olup, mahkemece her iki alacaktan red edilen miktarlar toplanarak nispi avukatlık ücreti hesaplanmış ve davalılar yararına 899,27 TL avukatlık ücretine hükmedilmiştir. Sadece ücret alacağından red edilmiş olan 1.956,00 TL için, karar tarihinde yürürlükte bulunan 2012 yılı A.A.Ü.T 12/2. maddesi uyarınca 400,00 TL avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği halde, davalılar yararına fazla avukatlık ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HUMK’nun 436/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.