Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/14129 K.2013/20876

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili,taraflar arasındaki iş sözleşmesinin feshinden sonra davacıya davalı işveren tarafından hakedilen yıllık izin ücreti karşılığının ödenmediğini beyanla söz konusu alacağın hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı vekili, davacının daha önce açtığı dava ile yıllık izin ücreti alacağını tahsil ettiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık,davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

İstanbul 1. İş Mahkemesinin 2008/115 Esas,2009/41 Karar sayılı dosyası üzerinden sürdürülen yargılama sonucu davacı lehine 221 günlük izin karşılığı 46.700,30 TL'na hükmedildiği ve bu kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2009/16792–2011/16511 E-K sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Dosya içerisindeki evraklardan davacının 6.2.2007 tarihli belgede 1 şubat 2007 tarihi itibariyle 368 iş günü yıllık izin hakkının bulunduğunu,bunun dışındaki izinlerini kullandığını beyan ettiği, fesihle birlikte davacıya 147 günlük izin karşılığı ödemede bulunulduğu görülmüştür.

İstanbul 1. İş Mahkemesinin 2008/115 Esas,2009/41 Karar sayılı dosyasında, davacı dava dilekçesi ve ıslah dilekçesinde tutar olarak fazlaya dair haklarını saklı tutmuşsa da, açıkça tüm çalışma süresi için 221 gün karşılığı izin ücreti alacaklısı olduğunu beyan etmiştir.Davacının gerek yukarıda bahsi geçen 6.2.2007 tarihli belgedeki beyanı gerekse de İstanbul 1. İş Mahkemesinin 2008/115 Esas,2009/41 Karar sayılı dosyası kapsamındaki talebi davacıya bağlayacak mahiyettedir.Bu haliyle davacının tüm çalışma süresi bakımından 221 gün izin ücreti alacaklısı olduğu kabul edilmelidir ki bu izin süresi karşılığı olan tutarın İstanbul 1. İş

Mahkemesinin 2008/115 Esas,2009/41 Karar sayılı kararı ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bakiye tutardan bahsedilemez.Davanın reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.