Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/14227 K.2013/20882

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir sebebe dayanmaksızın feshedildiğini ileri sürerek,kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili,genel tatil ve işçilik ücreti alacaklarının hüküm altına alımasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalıya olan borcunun mahsubundan sonra bakiye tutarın kendisine ödendiğini ve davacının davalı taraftan herhangi bir alacağı kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı işveren tarafından davacının borcu bulunduğu iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatından yapılan mahsubun yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı taraf taraf hak edilen kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini iddia etmektedir.Davalı taraf ise davacının oğlunun düğününün davalıya ait işyerinde gerçekleşmesi sebebiyle davacının davalı işverene 6587,50 TL borçlu olduğunu, söz konusu borcun kıdem ve ihbar tazminatından mahsup edilerek bakiye tutarın banka aracılığı ile davacıya ödendiğini savunmuştur.Davacı asil yargılama sırasındaki beyanında davalı tarafa 800,00 TL salon kira bedeline dair borcu olduğunu başkaca bir borcu bulunmadığını beyan etmiştir. Mahkemece işverence sunulan faturaya itibar edilerek davalı tarafça yapılan mahsubun yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

Dosya içerindeki belgelerden davacının oğlunun düğününün 24.6.2010 tarihinde öğretmen evinde yapıldığı anlaşılmaktadır.Mahsuba esas kabul edilen fatura 527 kişilik yemek bedeline ilişkin olup 1.7.2011 tarihlidir. Söz konusu fatura davalı tarafça tek taraflı olarak düzenlenen bir belgedir ve borcun kaynağı olarak gösterilen düğün merasiminden 1 yılı aşkın süre sonra düzenlenmiştir.Bu haliye söz konusu fatura tek başına davalı tarafın alacağını ispat bakımından yeterli değildir. Bu nedenle davacının oğlunun düğün merasimi ile ilgili yapılan masrafları gösteren tüm belgeler getirtilmeli, ardından işverene ait ticari defterler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak borç tutarı şüpheye yer veremeyecek şekilde tespit edilmeldir.Eksik araştırma ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

O halde. davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.