KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2013/2315 E., 2013/1256 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2013
Karar Metni
538 kelime·3 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde hasar servisinde çalışırken iş sözleşmesinin feshedildiğini, hafta tatili ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, fazla mesai yaptığını ancak ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili davacının fazla mesai yapmadığını, hafta tatili kullandığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, esasında çalışma düzenini kendisinin belirlediğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.
Fazla mesai süresi ve davacının hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında ihtilaflıdır.
Hükme esas alınan bilirkişi heyeti raporunda davacı tanığı ...'ın beyanına istinaden davacının haftalık 8 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti hesap edilmiştir. ./..
2013/2315-2013/1256 S/2
Davacı ile aynı yerde ve aynı bölümde yani hasar servisinde çalışan ve bu davada tanık olarak dinlenen ... isimli işçinin aynı istemlerle açtığı davada davacı ... ile ... da tanık olarak dinlenenler arasında yeralmış, bilirkişi haftalık 19,5 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesap etmiş, mahkeme %30 hakkaniyet indirimi ile 22940,00TL'yi hüküm altına almış ve davalı tarafın temyizi üzerine karar 22.Hukuk Dairesi'nin 2012/7271 Esas ve 2012/26496 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.
Tanık ... ...'in sözü edilen davadaki beyanına göre, haftalık 19,5 saat fazla mesai yaptığı kesinleşen kararın davacısı olan ... şefi olan davacının nezaretinde çalışmış ve fazla mesai yapmıştır. Bu hali ile davacının haftalık 8 saat fazla mesai yaptığına ilişkin mahkeme kabulü ile sözü edilen davadaki kabul arasında çelişki vardır. Öncelikle ... tarafından açılan dava dosyasının incelenmesi gerekmektedir.
Öte yandan her iki davada da tanık olarak dinlenen bir dönem hasar bölümünün müdürü olarak görev yapan tanık ...'ın aynı bölümde birlikte çalışan davacı ile tanık ...'ın çalışma şekline ve mesai saatlerine ilişkin beyanlarının çelişkili olduğu görülmektedir. Bu tanığın beyanları arasındaki çelişki de giderilmelidir.
Daha sonra tüm deliller bir bütün olarak değerlendirmeye tabi tutularak davacının fazla mesai süresi ve ücreti saptanmalıdır.
Hafta tatili alacağına gelince; Tanık ... ...'in beyanına istinaden ayda 2 pazar için hafta tatili ücreti hüküm altına alınmıştır.
Davacı ile aynı bölümde birlikte çalışan tanık ...'ın açtığı davada ise hafta tatili çalışması olmadığı gerekçesi ile talebi reddedilmiştir.
Beyanı hükme esas tanık ... ...'un davasında ise "iş olduğu zaman cumartesi günleri çalışırdı" demiştir. Tanık ...'nin, birlikte çalışan tanık ... ile davacının hafta tatili çalışması olup olmadığına dair beyanları arasında bu açıdan da çelişki mevcut olup bu çelişki giderilmelidir.
Öte yandan davacı, tanık ...'ın davasında tanık olarak alınan beyanında haftada 6 gün çalıştıklarını söylemiştir.
Bu itibarla tanık ...'a ait emsal nitelikteki dava evrakı, tanık ...'nin beyanları, davacının tanık olarak verdiği beyanı dosya içindeki diğer tüm deliller ile birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak davacının hafta tatili çalışması olup olmadığı kesin biçimde belirlenerek alacak hakkında karar verilmelidir.
2013/2315-2013/1256 S/3
Tarafların yargılama aşamalarındaki bu yöne ilişkin itirazları gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2013/2315, K. 2013/1256, 19 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama