Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/6670 K.2013/18992

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 12.11.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden ... vekili Av.... ve karşı taraftan ... vekili Av.... geldiler, gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde röntgen teknisyeni olarak çalıştığını, yasa ve yönetmelik hükümlerine göre günde 5 saatten fazla çalıştırılmaması gerekirken günde 9 haftada 45 saat çalıştırıldığını, bu fazla mesailerin ücretlerinin ödenmediğini, davacıya hafta tatilinden başka verilmesi gereken yarım gün tatilinin verilmediğini, ayrıca yılda 4 hafta olarak yıllık izinden ayrı kullandırılması gereken şua izninin kullandırılmadığını iddia ederek fazla mesai, yarım gün tatil ücreti ve yıllık izin ücretinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının günlük 9 saatlik çalışmasının tamamında röntgen çekmediğini, cumartesi ve pazar günleri izin kullandığını, devlet memuru olmaması nedeni ile yıllık izinden ayrı izin talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece 25/10/2011 tarihli bilirkişi raporu benimsenerek davacının fazla mesai ve şua izni taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ücreti konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda;

Davacı vekili davacının röntgen teknisyeni olduğunu günde 9 saat çalıştırıldığını iddia ederek fazla mesai ve ayrıca yarım gün ücret talebinde bulunmuştur.

Dosyada davacıya ait 20/7/2006-30/6/2011 tarihleri arasındaki döneme ait “zaman çiftleri raporu” adı altında işyerinde mesaiye başlama, bitiş ve fiili mesai süresini gösteren yazılı belgeler mevcut olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamanın bu çiftlere göre yapıldığı belirtilmiştir.

Ancak davacının işyerindeki fiili çalışmasının bazı günler 9 saatin altında olmasına rağmen bilirkişi raporunda davacının 21/7/2006-30/6/2011 tarihleri arasında her hafta 15 saat fazla mesai ve yine her hafta 4,5 saat yarım gün çalışmasına ilişkin fazla mesai ücretinin hesaplanması karşısında zaman çiftlerine göre hesaplama yapılmadığı sonucu çıkmaktadır.

Yine raporda davacının izinli, raporlu ve sair nedenlerle çalışmadığı günlerin hesaplamalarda mahsup edildiği yazılmış ise de, rapor içeriğinden mahsup yönünde bir işlem yapıldığı anlaşılamamakta olup rapor bu açıdan denetime elverişli değildir.

Mahkemece aynı veya başka bir bilirkişiden zaman çiftlerine göre davacının haftalık bazda toplam çalışma süresi, fazla mesai süresi ve bunun ücretini denetime ./.. elverişli şekilde hesaplayacak ek hesap raporu alınmalı, davalı yararına oluşan kazanılmış haklar ihlal edilmeden fazla mesai ücreti hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde hazırlanan rapora itibarla karar verilmiş olması hatalıdır. O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.