KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2013/7460 E., 2013/7740 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Nisan 2013
Karar Metni
411 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,
2-Davacı iş sözleşmesinin haksız feshi nedeni ile ödenmeyen kıdem tazminatı ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 20.06.2011 tarihli ilamı ile kabul edilen hizmet süresi bakımından eksik araştırma yapılması, fazla mesai açısından halk otobüslerinin sefere başlama-bitiş ve günlük sefer sayılarının ilgili belediyeden sorularak varsa kayıtlar getirtilmeden, davalının çalıştığı günler indirilmeden çelişkili tanık anlatımlarına göre yapılan hesaplamaya itibar edilmesi gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan araştırma sonucunda 11/12/2012 tarihli ilam ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davacının kabul edilen hizmet süresine göre hüküm altına alınması gereken kıdem tazminatı 918,00TL olduğu ve bu husus kararın gerekçe kısmında belirtildiği halde hüküm kısmında 1200,00 TL kıdem tazminatının hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK.’nun 370/2. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2013/7460, K. 2013/7740, 26 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama