Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/8728 K.2013/22603

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 21.09.2005 tarihinde davalı işyerinde işe başladığını, iş akdinin feshedildiği 28.03.2011 tarihine kadar aralıksız kağıt üretim mühendisi olarak çalıştığını, davacının 2010 yılının Mayıs ayına kadar sabah 08:00'da işe başlayıp, akşam 16:00'a kadar bazı günler ise daha geç saatlere kadar haftanın 6 günü çalıştığını, Mayıs 2010 tarihine kadar olan çalışma dönemi içinde fazla çalışmalarından ötürü ödemelerinin yapılmadığını, Mayıs 2010 tarihinden,

18 Aralık 2010 tarihine kadar olan sürede KM2 isimli kağıt üretim makinesi montaj işi nedeni ile davacının haftanın her günü sabah 08:00'da iş başı yapıp akşam 20:00'a kadar çalıştığını, davacının Mayıs 2010 ile 18 Aralık 2010 tarihleri arasındaki dönemde resmi tatillerde, bayramlarda, cumartesi ve pazar günlerinde de çalıştığını, müvekkilinin kullanmadığı yıllık ücretli izinlerinin bulunduğunu, davacının iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışları nedeniyle haklı nedenle iş akdinin feshedildiğini, davacının kullanmamış olduğu izin günlerine karşılık hak etmiş olduğu 756,24 TL'nin iş akdinin feshi üzerine banka hesabına yatırıldığını, davacının dini ve resmi bayram tatillerinde çalıştığı ve bu dönemlere ilişkin ücret alacaklarının ödenmediği hususunun doğru olmadığını, müvekkili şirkette olağanüstü haller dışında dini ve resmi bayram tatilleri ile hafta tatillerinde çalışma yapılmadığını, yapıldığında ise karşılığının ödendiğini, davacının müvekkil şirkette yönetici olarak çalıştığını, mesaisini kendisinin ayarladığını, fazla mesai ücretinin bu nedenle doğmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık fazla çalışma alacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda; taraflar arasında düzenlenen 21.09.2005 tarihli iş sözleşmesinin IV/I maddesi " beyaz yakalı personelin aylık maktu ücreti 4857 sayılı İş Yasasında belirtilen kanuni fazla mesai ücretleri ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılacak çalışmaları da kapsar." şeklinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabul edilmiştir.

Bu durumda yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin davacı tarafça ispatlanmış bulunan fazla çalışma sürelerinden indirilerek kalan çalışma süresi yönünden fazla çalışma alacağının hesaplanması gerekir.

Bilirkişi haftalık 18 saat, aylık ise 72 saat fazla mesai hesaplamıştır. Mahkemece taraflar arasında akdedilen sözleşme maddesi gereği davacının fazla mesai alacağı bulunmadığı sonucuna varmıştır. Yapılacak iş, mahkemece bilirkişiden ek rapor aldırarak, davacının yıllık 270 saati aşan fazla çalışma alacağını hesaplatıp sonucuna göre karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.