Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/9244 K.2013/20368

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı davalı şirkette kepçe operatörü olarak 07.04.2008-07.12.2010 tarihleri arasında çalıştığını, davalının kendisinin haksız yere işten çıkardığını, işyerinde zaman ve saat mefhumu olmaksızın haftada en az 60 saat çalıştığını belirterek tazminat ve işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davacının taleplerinde haksız olduğunu, kendi isteği ile işi bıraktığını, iş akdinin haklı nedenlerle feshedildiğini, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının haklı şekilde işini terk etmesini gerektirecek bir durum görülmediğini, tanık ifadelerinden yola çıkıldığında 4857 sayılı Kanunun 25/II-g bendine göre davacının iş akdinin sonlandırıldığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığının kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı ve fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda toplanmaktadır.

Somut olayda, işveren davacının hiçbir özür bildirmeden işe gelmediğini, bu nedenle iş akdinin haklı nedenlerle feshedildiği belirtmiştir.

Davacı işçi ÇSGB Bölge Çalışma Müdürlüğüne yaptığı şikayet dilekçesinde işverenin “kendi isteği ile ayrılması için elinden geleni yaptığını, asgari geçim indirimi veremem deyip, bayram tatilinde çalışmadığı için ücretini kestiğini kendisine “işine gelirse çalış işine gelmezse çık git” dediğini belirtmesi ve dosya kapsamındaki delilerin bu ifade ile birlikte değerlendirilmesi karşısında, işveren işine gelmezse çık git diyerek karar vermesini davacıya bıraktığı ve davacının bu gerekçe ile haklı olarak iş sözleşmesini feshettiği anlaşılması karşısında kıdem tazminatına hak kazandığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan 4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesine göre haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Haftalık iş süresinin sözleşmelerle kırkbeş saatin altında belirlenmesi mümkündür. Bu halde haftalık çalışma süresini aşan kırkbeş saate kadar olan çalışmalar ise 4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin üçüncü fıkrasında, “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılmıştır.

Yasal düzenlemeden de anlaşıldığı üzere fazla mesai haftalık 45 saati aşan çalışma olup, haftalık olarak hesaplanması gerekir. Somut olayda bilirkişi davacının günde 1 saatlik yemek molası hariç ortalama 10 saat çalıştığı, bunun 2,5 saatinin fazla mesai olduğu, toplam 156 günde 390 saat fazla çalışma yaptığını tespit etmiş ise de fazla mesai hesabının haftalık olarak yapılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.