Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/1293 K.2014/9841

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında fazla çalışma alacağının hesaplanma şekli uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili, akaryakıt ve LPG satışı pompa görevlisi olarak çalıştığını, işyerinde çalışma düzeninin 24 saat çalıştıktan sonra 24 saat tatil yapmak olduğunu belirterek hafta ve genel tatil alacağı yanında fazla çalışma alacağı da talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı işyerinin 06.30 da açıldığını ve gece saat 00.00 da kapandığını ancak işçilerin işyerinin kapalı olduğu saatleri işyerinde geçirdiklerini, işyerinde gece saatlerinde dinlenmeleri için ayrılan bir yatakhane bölümü olduğunu, işyerinde 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme sistemi ile çalışıldığını, en az iki işçinin birlikte çalıştığını, gün içinde mesai saatlerinin iki işçi arasında paylaştırıldığını, işe başlama saatinin 08.00 olup bırakma saatinin de ertesi gün 08.00 olduğunu, bu süre içerisinde gece 00.00-06.30 arasında yatakhanede istirahat ettiklerini, bunun dışında işin mahiyeti gereğince sürekli çalışma olgusu işyerinde mevcut olmadığını belirterek davanın reddine istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ile bilirkişi raporu doğrultusunda fazla çalışma ve genel tatil alacağının kabulüne, hafta tatili alacağının ise reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

omut olayda hükme esas alınan bilirkişi tespiti de yukarıda olduğu gibidir. Ancak bilirkişi tarafından iki haftanın ortalaması alınarak haftalık 10,5 saat fazla çalışma hesaplanarak fazla çalışma alacak miktarının belirlenmesi ve mahkemece de bu hesaplama şekli üzerinden fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılması gereken davacının bir hafta 9, bir hafta 12 saat fazla çalışma yaptığı tespit edildiğine göre 2 haftanın ortalaması alınarak haftalık hesaplama yapılmaksızın davacının 3 gün çalıştığı hafta yönünden haftalık 9, 4 işçinin çalıştığı hafta yönünden ise 12 saat fazla çalışma üzerinden hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece eksik incelemeye dayalı fazla çalışma alacağının kabulüne ilişkin verilen karar hatalı olup bozma nedenidir.

3-Kabule göre de; davacının ıslah dilekçesinde faiz talebi olmadığı halde fazla çalışma alacağının ıslah edilen miktarına ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesi de hatalıdır.