Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/13186 K.2014/21552

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, Mart 2002'den 12 Aralık 2010 tarihine kadar davalı bankanın Adana şubesinde çalıştığını, işe operaysan yönetmeni olarak başlayıp yetkili olarak sürdürdüğünü, davacının şubedeki bütün nakit akışını ayarlamak, yatırılan ve çekilen paraların takibi, kasa takibi, kredilerin kullanımı, çeklerin kontrolleri gibi bütün işleri yaptığını, davacının saat 08.30’dan 21.00/21.30 'a kadar çalıştığını, bankadan en erken saat 21:00'de ayrıldığını bunun da ender zamanlarda olduğunu, hafta sonları da gelip çalıştığını ve bu çalışmaları karşılığı fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının tüm yasal haklarının ödendiğini, davacının fazla çalışma iddiasının dayanağının olmadığını, davacının imzaladığı hizmet sözleşmesi ile fazla çalışmaya muvafakat ettiğini ve fazla çalışma için ayrıca bir ücret ödenmeyeceğinin hükme bağlandığını, bu şekilde yapılan sözleşmelerin geçerli olduğunu, davacının sadece 270 saati aşan çalışması için talepte bulunabileceğini, dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde 12.03.2002-07.12.2010 tarihleri arasında çalıştığı, dinlenen tanık anlatımlarına göre çalışmalarının kesintisiz olduğu, fazla çalışma ücretinin ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının davacı tanık beyanlarına göre 08.30-21.00 saatleri arasında 12,5 saat çalıştığı, 1,5 saat ara dinlenmesi ile günde 11 saat çalıştığı, hafta içi 55 saat çalıştığı, iş sözleşmesine göre davacının çalışma süresinin 40 saat olarak belirlendiği, bu nedenle davacının haftada 5 saat fazla süreli çalışma, 10 saat de fazla çalışma yaptığı, tüm tanık beyanlarına göre davacının ayda bir cumartesi 5 saat çalıştığı, ayda bir hafta 60 saat çalıştığı, bu çalışmasının 5 saatinin fazla süreli çalışma, 15 saatinin fazla çalışma olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Ancak davacı tanıklarının davalıya karşı davaları olduğu beyanlarından anlaşılmakta olup davacı tanıklarının beyanları bu nedenle tek başına dikkate alınamaz. Ancak davacı tanıklarından Ü.. Ö..’e ait olan ve Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 2014/6136 E. sayılı dosyada davacının hafta içi çalışmasının 08.30-20.30 saatli arasında çalıştığı sabit görülmüş, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Bu nedenle mahkemece davacının fazla mesai hesabında hafta içi saat 20.30’a kadar çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması için bilirkişiden ek rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir. Husumetli tanık beyanlarına itibarla hazırlanan rapor dikkate alınarak hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.