Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/14948 K.2014/22261

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, 02.01.2014 tarihinde işe gittiğini ancak davalı şirket yetkilisi tarafından ihaleyi kendilerinin kazandığını, iş sözleşmesinin 1 yıllık olduğunu ve bu sene iş sözleşmesinin yenilenmeyeceğini bildirerek başkaca hiçbir neden bildirmeden ve hakları ödenmeden iş sözleşmesinin sonlandırıldığını iddia ederek feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden davalıların sorumluluğuna karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacı ile hizmet ilişkisinin bulunmadığını, önceki taşeron şirket ile astlık-üstlük ilişkisi de bulunmadığı gibi işyeri devrinin de söz konusu olmadığını, ihalenin kazanılması üzerine bahsi geçen işte tecrübelerine ve işyerini iyi tanıyor olmalarına dayanarak önceki çalışanlara teklif götürülmüş ve onlarla iş akti kurulmuş olduğunu, ancak önceki işletmenin çalıştırmakta olduğu işçilerden davacı dahil 6 kişinin istihdam fazlası olarak görülüp bunlara teklifte bulunulmadığını bunların yerine de zorunlu olmadığı halde başkaca işçi alınmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı idare vekili ise, idareye husumet yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece işyeri devrinin, iş sözleşmesinin feshi bakımından geçerli neden olmadığı, iş sözleşmesi feshedilirken herhangi bir haklı neden gösterilmediğı, savunmasının dahi alınmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur.

4857 sayılı İş Kanunu ile asıl işverenin, bu Kanundan, iş sözleşmesinden ve alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden sorumlu tutulması şeklindeki düzenleme, asıl işverenin sorumluluğunun genişletilmesi olarak değerlendirilmelidir.

Bu durumda, ihbar, kıdem, kötüniyet ve işe iade sonucu işe başlatmama tazminatları ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatili, yıllık izin, ikramiye, pirim, yemek yardımı, yol yardımı gibi tüm işçilik haklarından birlikte sorumluluk esastır. Kanunun kullandığı “birlikte sorumluluk” deyiminden tam teselsülün, dolayısı ile müşterek ve müteselsil sorumluluğun anlaşılması gerekir.

Feshin geçersizliği ve işe iade davasının alt ve asıl işveren ilişkisinde, her iki işverene birlikte açılması halinde, davacı işçi alt işveren işçisi olduğundan feshin geçersizliği ve işe iade yükümlülüğü alt işverenindir. Asıl işverenin iş ilişkisinde sözleşmenin taraf sıfat bulunmadığından, asıl işverenin işe iade yönünde bir yükümlülüğünden sözedilemez. Asıl işverenin işe iade kararı sonrası işçinin işe başlamak için başvurması ve alt işverenin işe almamasından kaynaklanan işe başlatmama tazminatı ile dört aya kadar boşta geçen süre ücretinden yukarda belirtilen hüküm nedeni ile alt işverenle birlikte sorumluluğu vardır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece işyeri devri bulundğu yönündeki tespiti yerindedir. Ayrıca davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi olduğu, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiği de dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bununla birlikte hüküm fıkrasında davacının hangi işverene iade edildiği, işe iadenin maddi sonuçlardan hangi işverenin ne şekilde sorumlu olduğu belirtilmemek suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması yanında davalı üniversite harçtan muaf olduğu halde sorumlu tutulmuş olması da hatalı olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.