Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/21293 K.2015/25395

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davalı Belediyenin bir takım işleri taşeronlara yaptırdığını, bunlardan birisinin de park bahçeler işi olduğunu, davalı Belediyenin üst işveren olduğunu, müvekkilinin davalı Belediyede taşeron işçisi olarak 2003-12/12/2011 tarihleri arası çalıştığını, iş akdine işverence haksız olarak son verilmesine rağmen fesih sonrası hak ettiği alacakların ödenmediğini, haftanın 6 günü 07.00-17.00 saatleri arası bazen daha geç saatlere kadar çalıştığını, bazen 7 gün çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, husumet ve zamanaşımı itirazları olduğunu, davacının belediyeden ihale ile iş alan firmaların işçisi olduğunu, belediyenin üst işveren konumunda olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı ...'nin asıl işveren olduğu, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğinin ispat edilemediği, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yıllık izin ücreti ihtilaflıdır.

Davacı vekili davacının yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek alacak talebinde bulunmuş, mahkemece bilirkişi raporunda hesap edilen yıllık izin ücreti hüküm altına alınmıştır. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 90 gün yıllık izne hak kazandığı, 14 gününü kullandığı kabul edilmiştir. 76 gün karşılığı yıllık izin ücreti brüt yıllık izin ücreti 2120,00TL olmalı iken brüt 2305,95 TL üzerinden yıllık izin ücreti hesaplanması hatalı olmuştur. Rapor bu açıdan denetime elverişli değildir. 14 günlük kullanıldığı kabul edilen izin süresinin ve yılllık izin ücret ödemesi olduğu belirtilen 205,05 TL'sının mahsup edilip edilmediği hesaplamadan anlaşılamamaktadır,

Öte yandan puantajlara göre davacı 2010 yılında 16 gün ve 2007 yılı Aralık ayında 14 gün yıllık izin kullanmış görünmekte olup bunlar değerlendirilmemiş, itibar edilip edilmeyeceği üzerinde durulmamıştır.

3-Fazla mesai ücreti konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacının tanık anlatımları, yaptığı iş dikkate alındığında haftalık 9 saat fazla mesai yaptığına ilişkin kabul dosya içeriğine uygundur. Ancak davacının haftalık 9 saat fazla mesai yaptığının tespit ve kabul edilmesine rağmen haftalık 12 saat üzerinden hesaplanan fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

4-Hüküm altına alınan kıdem tazminatından 31.05.2010 tarihli ibranamedeki 1354,48 TL ve 31.07.2010 tarihli ibranamedeki 164,94 TL'sının mahsubu yerinde ise de, bu miktarların ödeme tarihinden fesih tarihine kadar işleyecek yasal faizin mahsup edilmemesi ayrıca 2010 yılı 6.ay bordrosundaki 2.241,12 TL tutarındaki brüt kıdem tazminatının ödenip ödenmediği ve mahsubunun gerekip gerekmediği konusunda değerlendirme yapılmaması da bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.