Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/21675 K.2015/22050

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, davalı işyerinde 01.07.2008-31.10.2012 tarihleri arasında satış temsilcisi olarak çalıştığını, iş akdinin kendisi tarafından feshedildiğini, bayram çalışması, hafta tatili ve fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini bildirerek bu mesailerinin karşılığı olarak toplam 28.500,00 TL nin tahsilini talep etmiştir. Davalı, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine verilmiştir.

Davacı 06.03.2013 havale tarihli dava dilekçesinde davacının fazla mesai yapmasına, dini bayramlardan önceki hafta sonları çalışmasına ve bir kısım dini ve milli bayramlarda çalışmasına rağmen bunlara ilişkin mesai ücretlerinin ödenmediğinden bahisle toplam 28.500,00 TL nin tahsilini talep etmiştir.

Bunun anlamı davacının her bir alacak için ayrı ayrı miktar belirtmeksizin fazla mesai ücretinin yanı sıra, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının da davalıdan tahsilini talep ettiğidir. Mahkemece yapılan yargılama sonucu sadece fazla mesai ücretine ilişkin inceleme yapılmış ve kurulan hükmün gerekçesinde dava konusu diğer alacaklardan bahsedilmeksizin fazla mesai ücretine ilişkin bir kısım gerekçeler belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK 297/2. maddesinde “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmü düzenlenmiş olup, buna göre hakim önüne gelen bir davada, dava dilekçesinde talep edilen her bir alacak hakkında olumlu veya olumsuz bir karar vermek zorundadır.

Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davacı tarafından dava dilekçesi ile talep edilen hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları hakkında herhangi bir inceleme yapılmaması ve olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamış olması hatalı olup bozma nedenidir.