Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/3646 K.2014/11123

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait iş yerinde mutfak ve temizlik işçisi olarak 07.09.2009 – 23.07.2012 tarihleri arasında çalıştığını, mesaisinin sabah 08:00 – akşam 20:00 saatleri arasında olduğunu, haftalık 15 saat fazla çalışmasının bulunduğunu ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, 23.07.2012 tarihinde iş yerine geldiğinde davalı şirket yetkilisi tarafından sözlü olarak iş akdinin feshedildiğinin ve işçilik alacaklarının ödeneceğinin bildirildiğini, iş akdinin haklı bir sebep bulunmaksızın ve önceden ihbar edilmeksizin feshedilmesine rağmen tazminat ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının 01.08.2012 – 03.08.2012 tarihleri arasında işe gelmediğini, mazeretini bildirmesi ve devamsızlığa devam etmesi halinde iş akdinin feshedileceğinin davacıya ihtarname gönderilerek bildirildiğini, bu ihtarnameye karşın geçerli bir sebep ileri sürmemesi üzerine davacının işine 23.08.2012 tarihinde son verildiğini, iş akdinin haklı sebeple feshedilmiş olduğunu, iş yerinde fazla mesai yapılmadığını, ayrıca Ramazan aylarında iş yerinin mutfak bölümü gayri faal olduğundan davacının bir ay boyunca izin kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde haklı sebeple feshedildiği hususunun davalı işveren tarafından ispat edilemediği, işin niteliği ve tanık beyanları göz önünde bulundurulduğunda davacının fazla çalışmasının bulunduğu, yıllık ücretli izinlerini kullandığının davalı işverence usulünce kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma saatleri ve buna bağlı olarak da fazla çalışma süresinin hesabında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı haftalık 15 saat fazla mesai yaptığını iddia etmiş, davalı fazla çalışma yapılmadığını savunmuştur. Mahkemece, davacının haftanın 6 günü, günde 11 saat çalışarak 1 saat ara dinlenme düşülmek suretiyle haftada 15 saat fazla çalışma yaptığını kabul eden bilirkişi raporuna itibarla fazla çalışma ücretinin kabulüne karar vermiştir.

Dosya içeriği ve tanık beyanları özellikle davacının yaptığı iş dikkate alındığında, ara dinlenme için düşülen süre yetersizdir. Günlük 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenme düşülmesi doğru olmamıştır. Ayrıca tanık beyanlarına göre Ramazan aylarında davacının fazla çalışması bulunmamaktadır. Hesaplama yapılırken Ramazan aylarının hesap dışı bırakılması gerekirken dışlama yapılmayan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.