Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/5383 K.2014/16173

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı vekili,davacının davalıya ait işyerinde biyolog olarak çalıştığını, ücret alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı nedenle fesh ettiğini bildirerek, fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının hak etmiş olduğu işçilik alacaklarının ödenmiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tanık beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne, karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde ve ıslah dilekçesinde; davaya konu ettiği alacaklar için temerrüt tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi talebinde bulunmuştur.

Dosya içerisinde yer alan 16.5.2011 tarihli ihtarnameye göre, davaya konu edilen fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti bakımından 1.6.2011 tarihi itibariyle, yıllık izin ücreti bakımından ise, 10,00 TL bakımından dava tarihinden, bakiye tutar için ise 1.11.2011 tarihli ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 14.11.2011 tarihi itibartiyle davalının temerrüde düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece davacı tarafın talebi ve temerrüt tarihleri nazara alınmadan dava konusu alacaklara faiz yürütülmesi hatalı olmuştur.

Ayrıca fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti geniş anlamda ücret niteliğinde olup, 4857 sayılı İş Kanununun 34. maddesi gereğince, gününde ödenmemesi halinde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir. Söz konusu iki alacak bakımından en yüksek banka mevduat faizi yerine yasal faiz işletilmesi de hatalı olup bozma nedenidir. Ne var ki; tespiti yapılan yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.