Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/9841 K.2014/17073

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davalı temyizi yönünden; 2014 yılında mahkemece verilen kararların temyiz edilebilmesi için temyize konu miktarın 1.890,00 TL.nı geçmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 643,02 TL olup karar tarihi itibari ile 1.890,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı vekilinin temyiz dilekçesinin 1086 sayılı Kanun'un 427, 432 maddeleri uyarınca REDDİNE, karar verilmelidir.

2-Davacı vekilinin temyizine gelince;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazlarının reddine;

3-Davacı, davalı işyerinde işçi olarak çalıştığını işçilik alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ise iddiaları red etmiştir.

Mahkemece talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı tarafından fazla mesai yapıldığı iddiası tanık beyanları ile ispatlanmıştır. Davacı dava dilekçesinde fazla çalışma alacağına faiz talep ederken faiz türünü belirtmemiştir. Yasal faiz talep ettiği kabul edilerek en yüksek banka mevduat faiz oranı aşılmamak kaydı ile yasal faize hükmetmek gerekirken doğrudan en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmesi bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden, karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.