Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2015/2880 K.2015/4256

İş Mahkemesi Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti ile son 3 aylık ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı,

Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesi ile 2006 yılının Nisan, Mayıs, Haziran aylarına ait ücretlerinin ödenmediğini öne sürerek bu alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiş olup, bilirkişiden aldırılan raporda davacının talep ettiği dönemde davalı işyerinde çalışmasının bulunmadığı kabul edilerek ücret alacağı hesaplanmamış ise de, Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen hizmet tespiti davası ile davacının iş akdinin 16.7.2006 tarihinde son bulduğu ve ücret alacağı talep edilen dönemde davacının davalı işverende çalıştığı tespit edilmiştir.

Mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda davacının talep ettiği döneme ilişkin ücret alacaklısı olup olmadığı irdelenmeden ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Davacı davalı işyerinde 2 yıl 6 ay 10 gün çalışmış olup, 4857 Sayılı Kanun'un 53. maddesine göre hizmet süresi karşılığı 28 gün ( 14x2) yıllık izin hakkına sahiptir. İspat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından bu sürenin kullandırıldığı ya da fesihten sonra ücretinin ödendiği de az yukarıda belirtilen yöntemle ispatlanabilmiş değildir. Mahkemece, hükme esas alınan ek raporda da, davacının 28 gün yıllık izin hakkı olduğu belirtilmesine rağmen alacağın 14 gün üzerinden hesaplanması hatalı olup, bu husus gözetilmeden hüküm kurulması da bozma nedenidir.