Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2021/2692 K.2022/1626

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.03.2014 gününde verilen dilekçe ile kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.02.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, on yıllık hak düşürücü sürenin dolduğunu, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile fen bilirkişisinin 11.11.2015 tarihli rapor krokisinde B harfi ile gösterilen 3977,74. m2 mesahalı yerin davalı adına olan 200 parselden iptaline, aynı ada son parsel numarası verilerek davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun “Kadastro tutanaklarının kesinleşmesi ve hak düşürücü süre” başlıklı 12. maddesinin 1. fıkrasında “30 günlük ilan süresi geçtikten sonra, dava açılmayan kadastro tutanaklarına ait sınırlandırma ve tespitler kesinleşir.”

Aynı Yasanın 3. fıkrasında ise; “Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 24.02.1974 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 05.03.2014 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasında sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmakta olup bu hususun mahkemece de re’sen gözetilmesi gerekir.

Bu itibarla hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.