Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2022/1998 K.2022/2830

Davacı vekili tarafından davalı aleyhine 20.05.2016 tarihinde verilen dilekçeyle ortaklığın giderilmesi talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.11.2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 49. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne, aynen taksim suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Davalı vekilince istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 49. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.05.2021 gün ve 2020(20)5-451 Esas, 2021/636 Karar sayılı ilamı da gözetilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a. maddesi gereğince kesin olarak verilen hükümlerin tashihi ve tavzihi istemine ilişkin verilen kararlar da kesindir.

Temyiz edilemeyen kararlar başlıklı 362/1-b maddesinde "4. maddede gösterilen davalar ile (23.06.1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar" hükmü yer almaktadır. HMK'nın 4. maddesinde münhasıran Sulh Hukuk Mahkemesinin görev alanına giren ortaklığın giderilmesine ilişkin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.