Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/2410 K.2023/3355

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece, Mahkemesi kararı taraf vekillerince istenilmiş, mahkemece 14.02.2023 tarihli ek kararla yasal süresi içinde harç ve masrafların tamamlanmadığı gerekçesiyle kararın davacı tarafından temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiş, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı şirketin müvekkilinin maliki olduğu taşınmazlarda fuzuli şagil olduğunu, taraflar arasında herhangi bir hukuki ilişki bulunmaksızın tecavüzün devam ettiğini belirterek davalının el atmasının önlenmesine ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir .

II. CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesince: “…davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, dava konusu taşınmazların davacı adına kayıtlı olduğu, taraflar arasında bir kira ilişkisi bulunmadığı, dava konusu taşınmazlardan 61 parsel sayılı taşınmazda bir adet depo olduğu, 65 parsel sayılı taşınmazda ise bir adet tek katlı ve bir adet iki katlı bina bulunduğu, davacının 01.04.2009 tarihinde keşide edilen ihtarname ile 2007 yılı Mart ayından itibaren taşınmazda işgalci olduğunu belirterek davalıdan ecrimisil talebinde bulunduğu,

davacı tarafça Nisan 2009 tarihli ihtarnamede, davalı tarafın 2007 yılının Mart ayından bu yana işgalci olduğu belirtilerek ecrimisil talep edilmesine karşın Mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere ecrimisile hükmedilmesi gerekirken 2006 yılının 7 aylık dönemi için ve 2007 yılının tamamı için belirlenen ecrimisile, talep aşılmak suretiyle karar verilmesinin doğru olmadığı…” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; el atmanın önlenmesi talebinin kabulüne, ecrimisil talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş, Mahkemece 14.02.2023 tarihli ek kararla yasal süresi içerisinde harç ve masrafların tamamlanmadığı gerekçesiyle kararın davacı tarafından temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ecrimisilin düşük heseplandığını, lehlerine tek vekalet de ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğunu savunmuştur.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; fuzuli şagil değil alt kiracı olunduğunu, boş arsa olarak ecrimisil hesabı yapılması gerektiğini, taşınmazdaki binayı müvekkilinin yaptığını savunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1. Hemen belirtilmelidir ki, mülkiyet hakkı gerek Anayasa ve yasalarla gerekse Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ek protokolleri ile kabul edilmiş temel haklardandır.

2. Eşyaya bağlı ayni haklardan olan mülkiyet hakkı herkese karşı ileri sürülebileceği gibi, hakka yönelik bir müdahale durumunda ne zaman gerçekleştiğine bakılmaksızın, ileri sürüldüğü andaki hak sahibi tarafından her zaman koruma istenebileceği de kuşkusuzdur. Anılan korumanın istenmesi durumunda da hakkın kötüye kullanıldığından söz edilebilmesine hukuken olanak yoktur.

3. Diğer yandan; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 683 üncü maddesinde; malikin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, tasarrufta bulunma, yararlanma yetkilerine sahip olduğu, malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü el atmanın önlenmesi davası açabileceği öngörülmüştür.

3. Değerlendirme 1. Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesinin 14.02.2023 tarihli, davacı tarafından kararın temyiz edilmemiş sayılmasına yönelik ek kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, bozma ilamında belirtildiği şekilde talep konusu dönemler baz alınarak ve mülkiyet hakkına üstünlük tanınarak verilen kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

(1) No.lu bentte açıklanan sebeplerle 14.02.2023 tarihli ek kararın onanmasına, (2) No.lu bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Fazla alınan temyiz hacının istek halinde davalıya iadesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,