Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/3245 K.2023/3899

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen el atmanın önlenmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtay 8. Hukuk Dairesince bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; dava konusu 699 parsel sayılı taşınmazın kendisine ve davalıya muris babalarından intikal ettiğini, davalı ağabeyinin, kendisinin rızası hilafına dava konusu taşınmaz üzerindeki eski evi yıkarak taşınmaz üzerinde ev inşaatına başladığını ve bu suretle kendisine ait paya haksız müdahalede bulunduğunu belirterek müdahalesinin önlenmesini ve inşaatın durdurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı yasal süresinden sonra sunduğu cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmaz üzerinde muris babalarından kalan evin bir kısmının çökmesi üzerine kendisinin çöken kısmın enkazını kaldırarak 150,00 m2’lik kısmında kullanma amacıyla ev yaptığını, dava konusu taşınmazın geriye kalan kısmının davacının kullanımına müsait olup davacının dilerse kullanabileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.04.2017 tarihli 2015/707 Esas ve 2017/134 Karar sayılı kararıyla; taşınmaz üzerinde bulunan ve kullanımda olmadığı dönemde bir kısmı yıkılan kargir evin yıkılan kısmı üzerine davalı tarafça tüm masrafları kendisi tarafından karşılanmak üzere zemin kat, 1.kat ve teras kattan oluşan betonarme binanın yapılmış olduğu, davacının taşınmaza girmesine ve davalı tarafça engel olunmasına yönelik herhangi bir delilin dosyaya sunulmadığı, taşınmazın kiraya verilmemiş olduğu ve tamamının davalı tarafça kullanıldığına ve diğer hissedarların taşınmazı kullanmasına engel olunduğuna ilişkin herhangi bir eylemin davalı tarafça gerçekleştirildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 05.12.2018 tarihli 2018/873 Esas ve 2018/1728 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 11.03.2021 tarihli ve 2019/1045 Esas ve 2021/2231 Karar sayılı kararıyla, taşınmaz başında fen ve inşaat bilirkişileri ile keşif yapılması, davalı tarafından dava konusu taşınmaz üzerinde yapılan kalıcı nitelikteki yapıların yerleri fen bilirkişine gösterilerek fen raporunda ve ekli krokide işaretli ve açıklamalı olarak yansıtılmak suretiyle denetime elverişli kroki oluşturulması,

dava konusu 699 parsel sayılı taşınmazın toplam yüzölçümü üzerine dağılımlı olarak yapılmış olan binaların inşaatlarının oturum alanı, müştemilatları, yine davalı tarafından kullanıldığı belirtilen avlunun bir bütün olarak değerlendirilerek davacının, toplam yüzölçümü 324,00 m2 olan taşınmazda kullandığı ya da kullanmasına müsait boş yer bulunup bulunmadığının denetime elverişli şekilde tartışılarak hüküm kurulması gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, hükme esas alınan ve denetime elverişli 07.04.2022 tarihli fen bilirkişi raporu ile İnşaat Mühendisi bilirkişisi tarafından mahkememize sunulan 11.04.2022 havale tarihli bilirkişi raporundaki tespit ve incelemeler, taşınmazın durumunu gösterir fotoğraflar ile davacının kullanımı birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu taşınmazın bir bütün olarak davalının kullanımında olduğu, toplam yüzölçümü 324,00 m2 olan taşınmazda davacının kullandığı bir alanın bulunmadığı gibi taşınmazın kullanıma da müsait olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının dava konusu taşınmazda davacının 1/6 hissesine vaki müdahalesinin menine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, müvekkilinin kendi payını aşacak bir kullanımının olmadığını, paydaşlar arasında fiili taksim yapılmadığını, davacının ve diğer paydaşların kullanımına müdahalede bulunmadığını belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, paydaşlar arası elatmanın önlenmesi talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet Hakkının İçeriği” başlıklı 683 üncü maddesi.

3. Değerlendirme 1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,