Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/1496 K.2025/189

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının Bakırköy 6. Aile Mahkemesinin 2014/569 Esas, 2016/408 Karar sayılı ilamı ile boşandığını ve kararın 16.04.2019 tarihinde kesinleştiğini, davalının müvekkilinin maliki olduğu ve tarafların evlilik birliği boyunca ortak konut olarak ikamet ettikleri İstanbul ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 5564 parsel sayılı taşınmazdaki 12 No.lu bağımsız bölümü boşaltarak teslim etmediğini ileri sürerek, dava konusu taşınmaza davalının haksız müdahalesinin men'ine, şimdilik 5.000,00 TL'nin, ıslah dilekçesi ile 6.766,66 TL'nin dava tarihi itibariyle işleyecek faizi ile davalıdan tahsili ile müvekkile ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazı aile konutu olarak kullandıklarını, söz konusu konutun evlilik birliği devam ederken 2010 senesi içerisinde birlikte satın alındığını, boşanmanın kesinleştiğini, açılan mal rejiminin tasfiyesi davasının Bakırköy 6. Aile Mahkemesinin 2015/152 Esasında derdest olduğunu ve bekletici mesele yapılması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava konusu taşınmazın tam hisse ile davacı adına kayıtlı olduğu, 23.07.2014 tarihli ve 19031 yevmiye sayılı aile konutu şerhinin bulunduğu, davacı ve davalının 07.06.2008 tarihinde evlendikleri, Bakırköy 6. Aile Mahkemesinin 2014/569 Esas, 2016/408 Karar sayılı ilamı ile boşanmalarına karar verildiği,

kararın 16.04.2019 tarihinde kesinleştiği, davalının açtığı katkı payı alacağı davasının taşınmazların aynına ilişkin bir dava olmadığından bekletici mesele yapılamayacağı, boşanma ilamının kesinleşme tarihinden sonra taşınmazın aile konutu niteliğinden çıktığı, boşanma kararının kesinleştiği tarihten dava tarihine kadar davacının ecrimisil talep etme hakkı olduğu,

rızanın bulunduğunun kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmaza yönelik davalı tarafından yapılan müdahalenin men'ine, 16.04.2019-02.08.2019 dönemi için toplam 6.776,66 TL ecrimisil bedelinin, 5.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren, bakiye 1.776,66 TL'sinin ıslah tarihi olan 27.11.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile esastan ret kararı verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazın aile birliği içerisinde alındığını, taşınmazı rızaen kullandığını, boşanma sürecinde aile konutu olarak şerh edildiğini, boşanma sonrasında da rızanın geri alınmadığını, mal rejimine ilişkin açılmış olan davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini ve hükmedilen ecrimisilin fahiş olduğunu beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü fıkrası uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,