Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/2541 K.2024/4123

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece 11.12.2020 tarihinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraflara tebliğe çıkartılmış, tebliğ sonrası yasal yollara başvurulmadığından 16.03.2021 tarihinde kararın kesinleştiği tescil edilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı vekili tarafından 19.03.2024 tarihinde temyiz edilmiştir. Mahkemenin 03.04.2024 tarihli ek kararı ile; davalı vekilinin temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süreden reddine yönelik Mahkemenin 03.04.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 437 nci maddesinin 1 inci fıkrası uyarınca Sulh Hukuk Mahkemesi kararlarına karşı temyiz süresinin sekiz gün olduğu ve bu sürenin, ilamın usulen taraflardan her birine tebliği ile işlemeye başlayacağı belirtilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi halinde ise anılan Kanun’un 432 nci maddesinin 4 üncü fıkrası uyarınca, kararı veren mahkeme tarafından temyiz isteminin reddine karar verileceği belirtilmiştir.

Mahkeme tarafından verilen asıl karar, davalı asile 27.02.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilmiş; süresi içerisinde yasal yollara başvurulmadığından mahkemece kararın 16.03.2021 tarihinde kesinleştiği tescil edilmiş, temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten ve karar kesinleştikten sonra 19.03.2024 tarihinde verilmiştir.

Bu itibarla; Temyiz dilekçesinin süreden reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.