Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/2643 K.2025/1012

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ... ve babası ... ...'un Konya İli, ...

İlçesi, ... köyü, ... mevkiindeki 0 ada 1013 ve 1016 parsel sayılı taşınmazlarda birlikte çiftçilik yaptıklarını, davacının babasından işbu tarlayı satın aldığını ancak baba-oğul arasındaki güven ilişkisi nedeniyle tapuda herhangi bir tescil yapılmadığını, bir süre sonra müvekkilinin parselin tapusunu talep ettiğini ancak babasının 1988 yılında vefat etmesi sebebiyle maalesef tescil imkânı doğmadığını, müvekkilinin kardeşlerine güvenerek mülkiyet ve zilyetlikten kaynaklanan haklarını kullanmaya devam ettiğini, daha sonra ... köyünde 2000 yılında toplulaştırma yapıldığını ve yukarıda belirtilen parselin iptal edilerek,

Konya ili, ... ilçesi, ... köyü, 247 ada 1 parsele dönüştüğünü ve 52.610 m2 yüzölçümlü tarlanın müvekkili ve rahmetli babası adına 1126/2400’e 1274/2400 şeklinde tescil olduğunu, müvekkilinin babası adına kayıt ve tescilli olan ve özde müvekkiline ait olan yani harici satımla müvekkilinin satın aldığı hissenin maalesef müvekkilinin babası olan ... ...'dan iptal edilerek,

... ... adına kayıt ve tescil edildiğini, bu tescilin herhangi bir sebebi veya açıklamasının olmadığını, yolsuz ve usulsüz bir tescil olduğunu, bu arada da ... ...'un vefat ettiğini ve davalıların mülkiyet sahibi hissedar haline geldiklerini, usulsüz tescil sebebiyle hisse sahibi olduklarını, dava konusu Konya İli, ... İlçesi, ...

Mahallesi, 247 ada 1 parselde bulunan taşınmaz hakkında tapu iptali ve müvekkili adına tescili talepli olarak 10.05.2018 tarihinde Konya 5. Asliye Hukuk Mahkemesinde 2018/243 Esas sayılı dava dosyası açıldığını, İlk Derece Mahkemesi tarafından 29.11.2018 tarih, 2018/558 Karar sayılı davanın kabulü ile iptal ve tescil kararı verildiğini, söz konusu kararın taraflarca istinaf edilmemesi üzerine 23.01.2019 tarihinde kesinleştiğini, tapu iptal ve tescil davasının davalılarının hisseleri üzerine Konya 12. İcra Dairesi 2008/9506 Esas sayılı dosyası, Konya 12. İcra Dairesi 2014/57 Esas sayılı dosyası,

Meram Vergi Dairesinin 22.08.2017 tarih 76748 sayılı haciz yazısı, Selçuk Vergi Dairesinin 28.03.2018 tarih 38018 sayılı haciz yazısı ile haciz ve takyidatlar işlendiğini, Tapu Müdürlüğünce bir yanlışlık yapılması neticesinde tapu sahibi olan dava dışı davalıların tapularının iptal edildiğini ve tapuların tekrar müvekkilinin mülkiyetine tescil edildiğini, bu dosyaların borçlusunun müvekkili olmadığını ileri sürerek konulan bu hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde özetle; söz konusu hacizlerin kaldırılmasına ilişkin talebin idari yargının görev alanında olduğunu, davacının iddialarının hukuki dayanaktan yoksun olduğunu belirterek açılan davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...taşınmaz üzerindeki hacizlerin Konya 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/243 Esas, 2018/558 Karar sayılı dosyasında davalı olan taşınmazın eski maliki ... adına var olan hisseye konulan hacizler olduğu, Konya 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/243 Esas, 2018/558 Karar sayılı ilamı ile davalılar adına var olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tescil kararı verildiği, ilgili kararın kesinleşmiş olduğu, borcundan dolayı haciz konulan hisselerin yolsuz tescil ile malik konumunda olan davalı ... ... borcundan kaynaklandığı, ...'un gerçekte malik olmadığı..." gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j madde ve fıkrası uyarınca Hazine Harçtan muaf olduğu halde, davacı tarafından yatırılan yargılama harçlarının yapılan diğer yargılama giderlerine eklenmesi suretiyle "yargılama gideri" adı altında istinaf eden davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün dolaylı olarak yargılama harcından sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olmuştur." gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; idari yargının görevli olduğunu, borçlu Hanefi hisselerine işlenen hacizlerin hukuka uygun olduğunu, hacizlerin sonradan hak kazananlara karşı da ileri sürülebileceğini, davalıların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1023. maddesi uyarınca iyi niyetli olduğunu, davalıların dava açılmasına sebebiyet vermediğini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, haciz şerhinin terkini istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar Meram Vergi Dairesi Müdürlüğü ve Selçuk Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR