Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4083 K.2025/2215

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin dedesi muris ...'nın 24.12.2018 tarihinde vefat etmesi üzerine eşi ve çocuklarının mirasçılık sıfatını kazandıklarını, ancak bu kişilerce Denizli 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/55 Esas, 2019/378 Karar sayılı dosyasında açılan davada 18.03.2019 tarihinde mirasın gerçek reddine karar verildiğini, bu karar üzerine mirasın davacılara intikal ettiğini; murisin ölümü anında terekesinin borca batık olduğunu ileri sürerek, davacıların mirası hükmen reddettiklerine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müteveffanın vefatı anında mirasına hak kazanan en yakın mirasçıların tamamının mirası reddetmiş olması nedeniyle miras hakkının mirası reddedenlerin alt soyuna ya da mirası reddedenlerden sonraki mirasçılara geçemeyeceğine dair TMK'nın 612. maddesinin açık hükmü uyarınca mirasın reddine karar veren sulh hukuk Mahkemesince re'sen iflas hükümlerine göre tasfiyenin yapılması gerektiğini, bu nedenle miras hakkı kendilerine geçmediği anlaşılan davacıların işbu davayı açmakta hukuki yararı ve aktif dava ehliyetleri bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; muris ...'nın 24.12.2018 tarihinde öldüğü, mirasçıları olarak geriye eşi ...e çocukları ...'nın kaldığı, söz konusu mirasçıların tamamının yasal süresi içinde mirası reddettikleri, TMK'nun 612/1. maddesine göre en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın, sulh hukuk mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilmesi gerektiği, mirasın diğer yakınlara geçmeyeceği, kendiliğinden tasfiyeye tabi hale geldiği, miras kendilerine geçmeyen davacıların mirası reddetme yetkilerinin bulunmadığı, bu nedenle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; mahkemece, davacıların aktif dava ehliyeti bulunmaması nedeni ile davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir husus bulunmadığı anlaşılmakla davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkillerinin davayı açmakta hukuki yararının bulunduğunu, Denizli 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/55 E. 2019/378 K. sayılı kararının hüküm bölümünde terekenin iflas yoluyla tasfiyesine ilişkin bir karar verilmediği gibi 2. bendinde davacılardan sonra mirasçılık sıfatı kazanacak olan murisin annesi ve babasının ölü olması nedeniyle kardeşlerine kararın bir suretinin gönderilmesine karar verildiğini, murisin ölüm anında borçlarını ödemekten aczinin açıkça belli olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, murisin mirasının TMK'nin 612. maddesi uyarınca iflas hükümlerine göre tasfiye edileceği, davacıların mirasçı olmadığı anlaşıldığından davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR