Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4148 K.2025/2713

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili kuruma ait 967 ada 27 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafça Sağlık ve Hıfzıssıhha Müdürlüğü Ek Hizmet Binası ve otopark olarak kullanılmak suretiyle kısmen işgal edildiğini, davalıya 11.09.2018 – 29.02.2020 dönemi için toplam 868.666,67 TL borcu bulunduğu tebliğ edilmiş ise de ecrimisil borcunun ödenmediğini ileri sürerek, ecrimisile karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu bina ile ilgili müvekkili kurum tarafından yüklü miktarda masraf yapıldığını ve taşınmazın kamu hizmetinde kullanıldığını, ticari faaliyet yürütülmediğini, talep edilen ecrimisil bedelinin fahiş olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu taşınmazın tapu kaydında ilgili taşınmazda davacının malik olduğu, resmi belge niteliğindeki tapu kaydındaki payların esas alınması gerektiği, dava konusu taşınmazda davalının haksız işgal eylemini gerçekleştirdiği gerekçesiyle davanın kabulü ile toplam 868.666,67 TL ecrimisil bedelinin dönem sonlarından itibaren işleyecek kademeli yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 967 ada 27 parsel sayılı taşınmazın ecrimisil talep edilen dönemde ... ... Mahallesinde ... ve ... Vakfı adına kayıtlı olduğu, davalının işgalinin haklı bir sebebe dayanmadığı, denetime elverişli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davanın kabulüne ilişkin İlk Derece Mahkemesince yazılı olduğu şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; yolsuz tescil iddiasına dayanarak açtıkları tapu iptali ve tescil davasının kabul edildiğini, taşınmazın yolsuz tescil ile davacıya devredilmiş olduğu anlaşıldığından ecrimisil davasının dayanaksız kaldığını, tapu iptali ve tescil davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, müvekkili idarenin iyi niyetli olduğunu ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ecrimisil istemine ilişkindir. Gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, kötü niyetli zilyetten istenebilecek bir tazminat olup 08.03.1950 tarihli ve 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır.

Dosya kapsamından, dava konusu taşınmaza yönelik olarak davalı ... Belediyesi tarafından davacı ... Genel Müdürlüğü aleyhine yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil davası açıldığı, İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.06.2024 tarihli, 2022/327 Esas ve 2024 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil davasında verilen bu kararın kesinleşmesi halinde tapudaki devir işlemi baştan itibaren geçersiz olacağından mülkiyetin naklinin sağlamamış sayılacağı kuşkusuz olup bu durumda şeklen malik olunan dönem için ecrimisil tahakkuk etmeyecektir.

Bu nedenle 6100 sayılı HMK 165. maddesinin 1. fıkrası gözetilerek ilgili davanın sonucu beklenmesi ve oluşacak duruma göre bir değerlendirme yapılmak suretiyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR