Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/458 K.2025/519

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 56 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, taşınmazın davalının işgalinde olduğunu, davalının taşınmazı kira sözleşmesi ile kullanmasının söz konusu olmadığını ileri sürerek; müdahalenin önlenmesine ve muhdesatın kâl' ine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "davaya konu 56 parsel sayılı taşınmazın davacıya ait olduğu, 10.09.2021 ve 31.01.2022 tarihli fen bilirkişi raporları dikkate alındığında (A) harfi ile gösterilen 156 m²'lik çardak, (B) harfi ile gösterilen 60 m² depo, (C) ve (D) harfleriyle gösterilen çocuk parklarının davacıya ait parselde kaldığı, taşınmazın tamamının davalı tarafından kullanıldığı” gerekçesiyle davanın kabulüyle el atmasının önlenmesine, raporda (B) harfi ile gösterilen deponun kâl’ine, (A), (C) ve (D) harfleriyle gösterilen yapıların taşınması mümkün olduğundan bu yapıların başka bir yere nakledilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “dava konusu taşınmazın davacıya ait olduğu, davacıya ait taşınmazda davalının yaptığı ve bilirkişi raporunda belirlenen yapılar bulunduğu, bilirkişi raporu uyarınca bunların bir kısmının kâl' inin mümkün olduğu, bir kısmının ise sökülüp alınabileceği, davalının 2016 yılı Haziran ayından itibaren taşınmazı sözlü kira sözleşmesi ile kullandığını belirttiği, davacının kira ilişkisini kabul etmediği,

tanık dinlenmesine muvafakatının olmadığını bildirdiği, davalı vekilinin mahkeme beyanında son kira bedelinin yıllık 15.000,00 TL olduğunu belirttiği, davalı tanıklarının beyanlarında davacının taşınmazın kullanımına izninin olduğunu, yapıları davalının yaptığını, önceleri taşınmazı satın almak istediğini, ekonomik sebepler nedeniyle kira sözleşmesi yapıldığını ve kira ödemesi yaptığını belirttiği, bu haliyle davacının kira ilişkisini kabul etmediği, davalının kira ilişkisini ispatlaması gerektiği, kira ilişkisi nedeniyle yaptığı ödemelere ilişkin bir belge sunmadığı,

yıllık kira bedeli uyarınca kira ilişkisinin tanıkla ispatının mümkün olmadığı, dolayısıyla davacının taşınmazın kullanımı için davalıya verdiği izni ...

2. Noterliğinin 04.09.2020 tarihli ve 6834 yevmiye No.lu ihtarnamesi ile geri aldığının kabulünün gerektiği, davalının cevabi ihtarname tarihi itibarıyla taşınmazdaki kullanımının akdi veya kanuni dayanağının bulunmadığı, alınan bilirkişi raporunun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, mahkemenin kâl ve sökülebilir yapılar yönünden ayrı ayrı kurduğu hükmün hukuk kurallarına uygun olduğu” gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; tanık beyanları ile kira ilişkisinin ispatlandığını, kullanımın haksız olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve kâl’e ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR